حَدَّثَنِي قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْخَنْدَقِ، وَهُمْ يَحْفِرُونَ، وَنَحْنُ نَنْقُلُ التُّرَابَ عَلَى أَكْتَادِنَا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ لاَ عَيْشَ إِلاَّ عَيْشُ الآخِرَهْ، فَاغْفِرْ لِلْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ ".
Қутайба менга айтди, Абдулазиз бизга айтди, Абу Ҳозимдан, Саҳл ибн Саъд розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Хандақда эдик, улар қазар, биз тупроқни ўз орқаларида ташир эдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Аллаҳ, охират ҳаётидан ўзга ҳаёт йўқ; бас, Муҳожирлар ва Ансорни мағфират қил», деди.