حَدَّثَنِي شُجَاعُ بْنُ الْوَلِيدِ، سَمِعَ النَّضْرَ بْنَ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا صَخْرٌ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ إِنَّ النَّاسَ يَتَحَدَّثُونَ أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، أَسْلَمَ قَبْلَ عُمَرَ، وَلَيْسَ كَذَلِكَ، وَلَكِنْ عُمَرُ يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ أَرْسَلَ عَبْدَ اللَّهِ إِلَى فَرَسٍ لَهُ عِنْدَ رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ يَأْتِي بِهِ لِيُقَاتِلَ عَلَيْهِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُبَايِعُ عِنْدَ الشَّجَرَةِ، وَعُمَرُ لاَ يَدْرِي بِذَلِكَ، فَبَايَعَهُ عَبْدُ اللَّهِ، ثُمَّ ذَهَبَ إِلَى الْفَرَسِ، فَجَاءَ بِهِ إِلَى عُمَرَ، وَعُمَرُ يَسْتَلْئِمُ لِلْقِتَالِ، فَأَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُبَايِعُ تَحْتَ الشَّجَرَةِ ـ قَالَ ـ فَانْطَلَقَ فَذَهَبَ مَعَهُ حَتَّى بَايَعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَهِيَ الَّتِي يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ ابْنَ عُمَرَ أَسْلَمَ قَبْلَ عُمَرَ.
Шужў ибн ал-Валид менга айтди, у Надр ибн Муҳаммаддан эшитди, Сахр бизга айтди, у Нофиъдан: У айтди: Одамлар Ибн Умар Умардан олдин мусулмон бўлган деб гапиришади, лекин бундай эмас. Балки Умар Ҳудайбия куни Абдуллаҳни Ансордан бир кишининг олдидаги отини олиб келиш учун юборди, унинг устида жанг қилиш учун. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эса дарахт олдида байъат оларди, Умар буни билмасди. Абдуллаҳ унга (Набийга) байъат қилди, кейин отнинг олдига бориб, уни Умарга олиб келди. Умар жанг учун совут кияётган эди. (Абдуллаҳ) унга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дарахт тагида байъат олаётганини хабар қилди. У айтди: Шунда у (Умар) йўлга чиқиб, у (Абдуллаҳ) билан борди, то Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга байъат қилгунча. Мана шу одамлар «Ибн Умар Умардан олдин мусулмон бўлган» деб гапирадиган воқеа.