حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي حُمَيْدٌ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ أَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ خَيْبَرَ وَالْمَدِينَةِ ثَلاَثَ لَيَالٍ يُبْنَى عَلَيْهِ بِصَفِيَّةَ، فَدَعَوْتُ الْمُسْلِمِينَ إِلَى وَلِيمَتِهِ، وَمَا كَانَ فِيهَا مِنْ خُبْزٍ وَلاَ لَحْمٍ، وَمَا كَانَ فِيهَا إِلاَّ أَنْ أَمَرَ بِلاَلاً بِالأَنْطَاعِ فَبُسِطَتْ، فَأَلْقَى عَلَيْهَا التَّمْرَ وَالأَقِطَ وَالسَّمْنَ، فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ إِحْدَى أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ، أَوْ مَا مَلَكَتْ يَمِينُهُ قَالُوا إِنْ حَجَبَهَا فَهْىَ إِحْدَى أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ، وَإِنْ لَمْ يَحْجُبْهَا فَهْىَ مِمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ. فَلَمَّا ارْتَحَلَ وَطَّأَ لَهَا خَلْفَهُ، وَمَدَّ الْحِجَابَ.
Саид ибн Абу Марям бизга айтди, Муҳаммад ибн Жаъфар ибн Абу Касир бизга хабар берди, деди: Ҳумайд менга хабар берди, у Анас розияллаҳу анҳудан эшитди: У айтарди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар билан Мадина орасида уч кеча турди, унга Сафия зифоф қилинди. Мен мусулмонларни унинг валимасига чақирдим. Унда на нон, на гўшт бор эди. Унда фақат шу бор эдики, у Билолга суфралар (терилар) ёзишни буюрди, улар ёзилди. Сўнг уларнинг устига хурмо, қурут ва ёғ ташланди. Мусулмонлар дедилар: «(Сафия) мўминлар оналаридан бири бўладими, ёки унинг қўли остидаги (чўри)ми?» Улар дедилар: «Агар уни ҳижоб билан тўса, у мўминлар оналаридан биридир, агар тўсмаса, у қўли остидагидир (чўридир).» У кўчганда, уни ортида (жойлаб) ўтқазди ва ҳижобни тортди (тўсиқ қилди).