حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ. وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَهْبٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مُحَاصِرِي خَيْبَرَ فَرَمَى إِنْسَانٌ بِجِرَابٍ فِيهِ شَحْمٌ، فَنَزَوْتُ لآخُذَهُ، فَالْتَفَتُّ فَإِذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم�� فَاسْتَحْيَيْتُ.
Абул-Валид бизга айтди, Шуъба бизга айтди; ва Абдуллаҳ ибн Муҳаммад менга айтди, Ваҳб бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у Ҳумайд ибн Ҳилолдан, у Абдуллаҳ ибн Муғаффал розияллаҳу анҳудан: У айтди: Биз Хайбарни қамал қилаётган эдик. Бир киши ичида ёғ бўлган бир халтани (қалъадан) ташлади. Мен уни олиш учун сапчидим, ўгирилсам, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (турибди), шунда мен уялдим.