حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، سَمِعَ الْبَرَاءَ ـ وَسَأَلَهُ رَجُلٌ مِنْ قَيْسٍ ـ أَفَرَرْتُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ فَقَالَ لَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَفِرَّ، كَانَتْ هَوَازِنُ رُمَاةً، وَإِنَّا لَمَّا حَمَلْنَا عَلَيْهِمِ انْكَشَفُوا، فَأَكْبَبْنَا عَلَى الْغَنَائِمِ، فَاسْتُقْبِلْنَا بِالسِّهَامِ، وَلَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءِ، وَإِنَّ أَبَا سُفْيَانَ آخِذٌ بِزِمَامِهَا وَهْوَ يَقُولُ {أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ}. قَالَ إِسْرَائِيلُ وَزُهَيْرٌ نَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَغْلَتِهِ.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у Абу Ишоқдан, у ал-Бародан эшитди — уни Қайсдан бир киши сўради: «Ҳунайн куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан қочдингизми?» У деди: «Лекин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қочмади. Ҳавозин мерган эдилар. Биз уларга ҳужум қилганимизда, улар очилиб (чекиниб) қолдилар. Биз ўлжаларга ёпирилдик, шунда биз ўқлар билан қаршиландик. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни оқ хачири устида кўрдим, Абу Суфён унинг жиловини ушлаб турарди, у эса: «Мен Набийман, ёлғон йўқ» дерди.» Исроил ва Зуҳайр: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хачиридан тушди» дедилар.