حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِي وَفِي يَوْمِي، وَبَيْنَ سَحْرِي وَنَحْرِي، وَكَانَتْ إِحْدَانَا تُعَوِّذُهُ بِدُعَاءٍ إِذَا مَرِضَ، فَذَهَبْتُ أُعَوِّذُهُ، فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ وَقَالَ " فِي الرَّفِيقِ الأَعْلَى فِي الرَّفِيقِ الأَعْلَى ". وَمَرَّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ وَفِي يَدِهِ جَرِيدَةٌ رَطْبَةٌ، فَنَظَرَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَظَنَنْتُ أَنَّ لَهُ بِهَا حَاجَةً فَأَخَذْتُهَا، فَمَضَغْتُ رَأْسَهَا وَنَفَضْتُهَا فَدَفَعْتُهَا إِلَيْهِ، فَاسْتَنَّ بِهَا كَأَحْسَنِ مَا كَانَ مُسْتَنًّا ثُمَّ نَاوَلَنِيهَا فَسَقَطَتْ يَدُهُ ـ أَوْ سَقَطَتْ مِنْ يَدِهِ ـ فَجَمَعَ اللَّهُ بَيْنَ رِيقِي وَرِيقِهِ فِي آخِرِ يَوْمٍ مِنَ الدُّنْيَا وَأَوَّلِ يَوْمٍ مِنَ الآخِرَةِ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизға айтди, Ҳаммод ибн Зайд бизға айтди, у Айюбдан, у Ибн Абу Мулайкадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг уйимда, менинг кунимда, менинг ўпкам ва томоғим орасида вафот этди. Биздан биримиз у оғриган пайтда унга дуо билан таъвиз қилар (ҳимоя тилар) эди. Мен унга таъвиз қилишга бордим, у бошини осмонга кўтариб: «Энг олий дўст билан, энг олий дўст билан» деди. Абдурраҳмон ибн Абу Бакр ўтди, қўлида ҳўл хурмо шохи бор эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга қаради, мен унга у (шох) керак деб гумон қилдим. Мен уни олдим, бошини чайнаб, силтадим ва унга бердим. У у билан тишини ишлатган энг чиройлидай тозалади, кейин уни менга тутқазди, қўли тушди — ёки қўлидан тушди. Аллаҳ дунёнинг охирги куни ва охиратнинг биринчи куни менинг сўлагим билан унинг сўлагини жам қилди.