حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ عِيَاضٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ جَاءَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَاهُ قَمِيصَهُ وَأَمَرَهُ أَنْ يُكَفِّنَهُ فِيهِ ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي عَلَيْهِ، فَأَخَذَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ بِثَوْبِهِ فَقَالَ تُصَلِّي عَلَيْهِ وَهْوَ مُنَافِقٌ وَقَدْ نَهَاكَ اللَّهُ أَنْ تَسْتَغْفِرَ لَهُمْ. قَالَ " إِنَّمَا خَيَّرَنِي اللَّهُ أَوْ أَخْبَرَنِي فَقَالَ {اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ} فَقَالَ سَأَزِيدُهُ عَلَى سَبْعِينَ ". قَالَ فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَصَلَّيْنَا مَعَهُ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْهِ {وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُوا وَهُمْ فَاسِقُونَ}
Иброҳим ибн ал-Мунзир менга айтди, Анас ибн Иёд бизга айтди, у Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: У айтди: Абдуллаҳ ибн Убай вафот этганида, унинг ўғли Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди ва ундан отасини кафанлаш учун кўйлагини беришини сўради. У берди. Кейин ундан унга жаноза ўқишини сўради. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга намоз ўқиш учун турди. Умар туриб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг кийимидан ушлаб деди: «Эй Расулуллаҳ, унга жаноза ўқийсанми, ҳолбуки Роббинг сени унга намоз ўқишдан қайтарган?» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Аллаҳ мени фақат ихтиёрли қилди ва: «Улар учун мағфират сўра ёки сўрама, агар улар учун етмиш марта мағфират сўрасанг ҳам (Аллаҳ уларни мағфират қилмайди)» деди. Мен етмишдан ошираман ҳам.» У (Умар) деди: «У мунофиқ-ку!» У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга жаноза ўқиди. Шунда Аллаҳ: «Улардан ўлган бирор кишига ҳеч қачон жаноза ўқима ва унинг қабри устида турма» (оятини) нозил қилди.