وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ هُرْمُزَ، سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَثَلُ الْبَخِيلِ وَالْمُنْفِقِ كَمَثَلِ رَجُلَيْنِ عَلَيْهِمَا جُبَّتَانِ مِنْ حَدِيدٍ، مِنْ لَدُنْ ثَدْيَيْهِمَا إِلَى تَرَاقِيهِمَا، فَأَمَّا الْمُنْفِقُ فَلاَ يُنْفِقُ شَيْئًا إِلاَّ مَادَّتْ عَلَى جِلْدِهِ حَتَّى تُجِنَّ بَنَانَهُ وَتَعْفُوَ أَثَرَهُ، وَأَمَّا الْبَخِيلُ فَلاَ يُرِيدُ يُنْفِقُ إِلاَّ لَزِمَتْ كُلُّ حَلْقَةٍ مَوْضِعَهَا، فَهْوَ يُوسِعُهَا فَلاَ تَتَّسِعُ ". وَيُشِيرُ بِإِصْبَعِهِ إِلَى حَلْقِهِ.
Лайс айтди: Менга Жаъфар ибн Рабиъа, у Абдураҳмон ибн Ҳурмуздан айтиб берди: Абу Ҳурайрани эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бахил билан инфоқ қилувчи (сахий)нинг мисоли — устларида кўкракларидан то бўғизларигача темирдан икки жубба (совут) кийган икки киши кабидир. Инфоқ қилувчи эса — бирор нарса инфоқ қилса, (совут) унинг териси устида чўзилиб, ҳатто бармоқларини ёпиб, изини ўчиргунча (кенгаяди). Бахил эса — инфоқ қилмоқчи бўлса, ҳар бир ҳалқа ўз жойида қотиб қолади, у уни кенгайтирмоқчи бўлади, аммо у кенгаймайди» дедилар ва бармоғи билан бўғзига ишора қилардилар.