حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، قَالَ سَمِعْتُ جَرِيرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ يَوْمَ مَاتَ الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَامَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ عَلَيْكُمْ بِاتِّقَاءِ اللَّهِ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، وَالْوَقَارِ وَالسَّكِينَةِ حَتَّى يَأْتِيَكُمْ أَمِيرٌ، فَإِنَّمَا يَأْتِيكُمُ الآنَ، ثُمَّ قَالَ اسْتَعْفُوا لأَمِيرِكُمْ، فَإِنَّهُ كَانَ يُحِبُّ الْعَفْوَ. ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ أُبَايِعُكَ عَلَى الإِسْلاَمِ. فَشَرَطَ عَلَىَّ وَالنُّصْحِ لِكُلِّ مُسْلِمٍ. فَبَايَعْتُهُ عَلَى هَذَا، وَرَبِّ هَذَا الْمَسْجِدِ إِنِّي لَنَاصِحٌ لَكُمْ. ثُمَّ اسْتَغْفَرَ وَنَزَلَ.
Бизга Абун-Нуъмон ривоят қилди, у деди: бизга Абу Авона, Зиёд ибн Илоқадан ривоят қилди, у деди: Мен Жарир ибн Абдуллаҳни Муғийра ибн Шуъба вафот этган куни шундай деганини эшитдим: у ўрнидан туриб, Аллаҳга ҳамд ва сано айтди-да: «Ягона — шериги йўқ — Аллаҳдан қўрқишни, вазминлик ва сокинликни лозим тутинглар, токи сизларга амир келгунча; у ҳозир келади,» деди. Сўнг: «Амирингиз учун авф сўранглар, чунки у кечиришни яхши кўрарди,» деди. Сўнг: «Аммо баъд: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларига келиб: ‹Сенга Ислом устига байъат қиламан›, дедим. У менга ҳар бир мусулмонга хайрихоҳлик (қилиш) шартини ҳам қўйди. Мен у кишига шу устига байъат қилдим. Мана шу масжиднинг Роббига (қасамки), мен сизларга хайрихоҳман,» деди. Сўнг истиғфор айтиб, (минбардан) тушди.