حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِبُرْدَةٍ. فَقَالَ سَهْلٌ لِلْقَوْمِ أَتَدْرُونَ مَا الْبُرْدَةُ فَقَالَ الْقَوْمُ هِيَ شَمْلَةٌ. فَقَالَ سَهْلٌ هِيَ شَمْلَةٌ مَنْسُوجَةٌ فِيهَا حَاشِيَتُهَا ـ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكْسُوكَ هَذِهِ. فَأَخَذَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُحْتَاجًا إِلَيْهَا، فَلَبِسَهَا، فَرَآهَا عَلَيْهِ رَجُلٌ مِنَ الصَّحَابَةِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أَحْسَنَ هَذِهِ فَاكْسُنِيهَا. فَقَالَ " نَعَمْ ". فَلَمَّا قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لاَمَهُ أَصْحَابُهُ قَالُوا مَا أَحْسَنْتَ حِينَ رَأَيْتَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَخَذَهَا مُحْتَاجًا إِلَيْهَا، ثُمَّ سَأَلْتَهُ إِيَّاهَا، وَقَدْ عَرَفْتَ أَنَّهُ لاَ يُسْأَلُ شَيْئًا فَيَمْنَعَهُ. فَقَالَ رَجَوْتُ بَرَكَتَهَا حِينَ لَبِسَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لَعَلِّي أُكَفَّنُ فِيهَا.
Саид ибн Абу Марям, Абу Ғассондан: Менга Абу Ҳозим, у Саҳл ибн Саъддан айтиб берди: У: Бир аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бир бурда (чопон) келтирди. Саҳл қавмга: Бурда нима эканини биласизларми? деди. Қавм: У — шамла (ридолик мато), деди. Саҳл: У — ҳошияси (чекка)си тўқилган шамладир, деди. У: Эй Расулуллаҳ, мен буни сенга кийдирай (деб келтирдим), деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни — унга муҳтож ҳолда — олдилар ва уни кийдилар. Саҳобалардан бир киши уни у кишининг устида кўрди ва: Эй Расулуллаҳ, бу қанча чиройли, менга уни кийдиринг, деди. У: «Ҳа» дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам турганларида, саҳобалари уни (ҳалиги кишини) маломат қилдилар: Сен яхши қилмадинг — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг уни муҳтож ҳолда олганларини кўрдинг, сўнг уни ундан сўрадинг, ҳолбуки сен у кишидан бирор нарса сўралса, уни ман қилмасликларини билар эдинг, дедилар. У: Мен унинг баракасини умид қилдим — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни кийганларида — эҳтимол мен унда кафанланаман (деб), деди.