وَقَالَ مَحْمُودٌ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، قَالَ أَخْبَرَتْنِي فَاطِمَةُ بِنْتُ الْمُنْذِرِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ قُلْتُ مَا شَأْنُ النَّاسِ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا إِلَى السَّمَاءِ. فَقُلْتُ آيَةٌ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا أَىْ نَعَمْ. قَالَتْ فَأَطَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جِدًّا حَتَّى تَجَلاَّنِي الْغَشْىُ وَإِلَى جَنْبِي قِرْبَةٌ فِيهَا مَاءٌ فَفَتَحْتُهَا فَجَعَلْتُ أَصُبُّ مِنْهَا عَلَى رَأْسِي، فَانْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ تَجَلَّتِ الشَّمْسُ، فَخَطَبَ النَّاسَ، وَحَمِدَ اللَّهَ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ ". قَالَتْ وَلَغِطَ نِسْوَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَانْكَفَأْتُ إِلَيْهِنَّ لأُسَكِّتَهُنَّ فَقُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا قَالَ قَالَتْ قَالَ " مَا مِنْ شَىْءٍ لَمْ أَكُنْ أُرِيتُهُ إِلاَّ قَدْ رَأَيْتُهُ فِي مَقَامِي هَذَا حَتَّى الْجَنَّةَ وَالنَّارَ، وَإِنَّهُ قَدْ أُوحِيَ إِلَىَّ أَنَّكُمْ تُفْتَنُونَ فِي الْقُبُورِ مِثْلَ ـ أَوْ قَرِيبَ مِنْ ـ فِتْنَةِ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ، يُؤْتَى أَحَدُكُمْ، فَيُقَالُ لَهُ مَا عِلْمُكَ بِهَذَا الرَّجُلِ فَأَمَّا الْمُؤْمِنُ ـ أَوْ قَالَ الْمُوقِنُ شَكَّ هِشَامٌ ـ فَيَقُولُ هُوَ رَسُولُ اللَّهِ، هُوَ مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم جَاءَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى فَآمَنَّا وَأَجَبْنَا وَاتَّبَعْنَا وَصَدَّقْنَا. فَيُقَالُ لَهُ نَمْ صَالِحًا، قَدْ كُنَّا نَعْلَمُ إِنْ كُنْتَ لَتُؤْمِنُ بِهِ. وَأَمَّا الْمُنَافِقُ ـ أَوْ قَالَ الْمُرْتَابُ شَكَّ هِشَامٌ ـ فَيُقَالُ لَهُ مَا عِلْمُكَ بِهَذَا الرَّجُلِ فَيَقُولُ لاَ أَدْرِي، سَمِعْتُ النَّاسَ يَقُولُونَ شَيْئًا فَقُلْتُهُ ". قَالَ هِشَامٌ فَلَقَدْ قَالَتْ لِي فَاطِمَةُ فَأَوْعَيْتُهُ، غَيْرَ أَنَّهَا ذَكَرَتْ مَا يُغَلِّظُ عَلَيْهِ.
Маҳмуд деди: Абу Усома бизга айтди: Ҳишом ибн Урва бизга айтди: Фотима бинти Мунзир менга хабар берди, Асмо бинти Абу Бакрдан: У деди: Мен Оиша розияллаҳу анҳонинг олдига кирдим, одамлар (кусуф) намозни ўқиётган эдилар. Мен: ‹Одамларга нима бўлди?› дедим. У боши билан осмонга ишора қилди. Мен: ‹(Қуёш тутилиши) белгисими?› дедим. У боши билан ‹ҳа› деб ишора қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (намозни) жуда узун қилдилар, ҳатто мени ҳушдан кетиш чулғаб олди. Ёнимда сувли бир меш бор эди, мен уни очиб, бошимга (сув) қуя бошладим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (намозни) тугатдилар, қуёш ҳам очилган эди. У зот одамларга хутба қилдилар, Аллаҳга лойиқ ҳамд айтдилар, сўнг: «Амма баъд» дедилар. У деди: Ансордан баъзи аёллар шовқин қилдилар, мен уларни жим қилишга қайтдим. Мен Оишага: ‹У зот нима дедилар?› дедим. У: ‹У зот: ‹Менга кўрсатилмаган бирор нарса йўқки, мана шу ўрнимда уни кўрмаган бўлсам — ҳатто жаннат ва дўзахни ҳам. Ва менга ваҳйи қилиндики, сизлар қабрларда — масиҳ дажжол фитнаси каби, ёки унга яқин — синаласиз (имтиҳон қилинасиз). Бирингизнинг олдига келиниб, унга: ‹Бу киши (Муҳаммад) ҳақда билиминг нима?› дейилади. Мўмин — ёки: аниқ ишонгувчи, Ҳишом шубҳа қилди — ‹У Аллаҳнинг Расули, У Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам, бизга далиллар ва ҳидоят билан келди, биз иймон келтирдик, жавоб бердик, эргашдик ва тасдиқладик› дейди. Унга: ‹Солиҳ (яхши) ҳолда ухла, биз сен унга иймон келтиришингни билардик› дейилади. Мунофиқ — ёки: шубҳаланувчи, Ҳишом шубҳа қилди — унга: ‹Бу киши ҳақда билиминг нима?› дейилади, у: ‹Билмайман, одамларни бир нарса деганини эшитдим, мен ҳам айтдим› дейди› дедилар›, деди. Ҳишом деди: Фотима менга айтди, мен уни ёдда сақладим, фақат у унга (мунофиқга) қаттиқлик қилинадиган (азоб) нарсасини ҳам зикр қилди.