Саҳиҳи Муслим — 1344-ҳадис

Масжидлар китоби · Намоздан кейин зикр айтишнинг мустаҳаблиги ва унинг сифати

1344-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби

وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، مَوْلًى لَهُمْ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، كَانَ يُهَلِّلُ دُبُرَ كُلِّ صَلاَةٍ ‏.‏ بِمِثْلِ حَدِيثِ ابْنِ نُمَيْرٍ وَقَالَ فِي آخِرِهِ ثُمَّ يَقُولُ ابْنُ الزُّبَيْرِ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُهَلِّلُ بِهِنَّ دُبُرَ كُلِّ صَلاَةٍ ‏.‏

Бу (ҳадис) бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба(дан), Абуз-Зубайр — уларнинг мавлоси(дан) — (ривоят қилинди)ки: Абдуллаҳ ибн аз-Зубайр ҳар намознинг ортида таҳлил айтар эди — Ибн Нумайр ҳадиси мислида; ва охирида: «Кейин Ибн аз-Зубайр: ‹Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳар намознинг ортида буларни айтар эди› дер эди» деди.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Саҳиҳул Бухорий, 1726-ҳадисҲаж китоби

Ибн Умар розияллаҳу анҳума: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз ҳажида соч олдирди› дер эди.

Саҳиҳул Бухорий, 982-ҳадисИкки ҳайит намози

Нофиъдан, у Ибн Умардан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (қурбонлиқни) намозгоҳда сўяр (наҳр ёки забҳ қилар) эдилар.

Саҳиҳул Бухорий, 5695-ҳадисТиббиёт китоби

У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам иҳромда (муҳрим) ҳолда ҳижома (қон) олдирдилар, деди.

Саҳиҳи Муслим, 1613-ҳадисМусофир намози

Кейин Ибн Умар ‹Фа-айнама туваллу фа-самма важҳуллаҳ›ни тиловат қилди ва: ‹Шу ҳақда нозил бўлди› деди

Сунани Абу Довуд, 3564-ҳадисИжара китоби

. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам арияга олдилар. Сўнг унинг маъносини зикр қилди.

Саҳиҳул Бухорий, 1552-ҳадисҲаж китоби

Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (улови) тик тургач, талбия айтди.