وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، مَوْلًى لَهُمْ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، كَانَ يُهَلِّلُ دُبُرَ كُلِّ صَلاَةٍ . بِمِثْلِ حَدِيثِ ابْنِ نُمَيْرٍ وَقَالَ فِي آخِرِهِ ثُمَّ يَقُولُ ابْنُ الزُّبَيْرِ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُهَلِّلُ بِهِنَّ دُبُرَ كُلِّ صَلاَةٍ .
Бу (ҳадис) бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба(дан), Абуз-Зубайр — уларнинг мавлоси(дан) — (ривоят қилинди)ки: Абдуллаҳ ибн аз-Зубайр ҳар намознинг ортида таҳлил айтар эди — Ибн Нумайр ҳадиси мислида; ва охирида: «Кейин Ибн аз-Зубайр: ‹Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳар намознинг ортида буларни айтар эди› дер эди» деди.