حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ عُثْمَانَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ جَمِيعًا عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، - قَالَ أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، - عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَوْ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، - شَكَّ الأَعْمَشُ - قَالَ لَمَّا كَانَ غَزْوَةُ تَبُوكَ أَصَابَ النَّاسَ مَجَاعَةٌ . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَذِنْتَ لَنَا فَنَحَرْنَا نَوَاضِحَنَا فَأَكَلْنَا وَادَّهَنَّا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " افْعَلُوا " . قَالَ فَجَاءَ عُمَرُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ فَعَلْتَ قَلَّ الظَّهْرُ وَلَكِنِ ادْعُهُمْ بِفَضْلِ أَزْوَادِهِمْ ثُمَّ ادْعُ اللَّهَ لَهُمْ عَلَيْهَا بِالْبَرَكَةِ لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَ فِي ذَلِكَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ " . قَالَ فَدَعَا بِنِطَعٍ فَبَسَطَهُ ثُمَّ دَعَا بِفَضْلِ أَزْوَادِهِمْ - قَالَ - فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِكَفِّ ذُرَةٍ - قَالَ - وَيَجِيءُ الآخَرُ بَكَفِّ تَمْرٍ - قَالَ - وَيَجِيءُ الآخَرُ بِكِسْرَةٍ حَتَّى اجْتَمَعَ عَلَى النِّطَعِ مِنْ ذَلِكَ شَىْءٌ يَسِيرٌ - قَالَ - فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِ بِالْبَرَكَةِ ثُمَّ قَالَ " خُذُوا فِي أَوْعِيَتِكُمْ " . قَالَ فَأَخَذُوا فِي أَوْعِيَتِهِمْ حَتَّى مَا تَرَكُوا فِي الْعَسْكَرِ وِعَاءً إِلاَّ مَلأُوهُ - قَالَ - فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا وَفَضِلَتْ فَضْلَةٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ لاَ يَلْقَى اللَّهَ بِهِمَا عَبْدٌ غَيْرَ شَاكٍّ فَيُحْجَبَ عَنِ الْجَنَّةِ " .
Абу Ҳурайра — ёки Абу Саъид (Аъмаш шак қилди) — айтди: Табук ғазоти бўлганида, одамларга очлик етди. Улар: "Эй Расулуллаҳ, кошки бизга изн берсанг-да, сув ташувчи туяларимизни сўйсак — есак ва (ёғидан) мойлансак" дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Қилинглар" деди. Умар келиб: "Эй Расулуллаҳ, агар (шундай) қилсанг, уловлар камаяди; балки уларни қолган озиқ-овқатлари билан чақир, кейин Аллаҳни унга барака беришга дуъо қил — шояд Аллаҳ унда (барака) қилса" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Ҳа" деди. Бир чарм дастурхон сўраб, уни ёйди, кейин уларнинг қолган озиқ-овқатларини сўради. Бир киши бир кафт макка(жохори) билан, бошқаси бир кафт хурмо билан, яна бошқаси бир бўлак (нон) билан кела бошлади, то дастурхон устида шундан оз (нарса) йиғилгунча. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга баракага дуъо қилди, кейин: "Идишларингизга олинг" деди. Улар ўз идишларига олдилар, ҳатто лашкарда тўлдирмаган бирор идиш қолдирмадилар. Улар тўйгунча едилар ва (яна) бир оз ортди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Гувоҳлик бераманки, ла илаҳа иллаллаҳ ва мен Аллаҳнинг Расулиман; бу иккови билан — шубҳа қилмаган ҳолда — Аллаҳга йўлиқган банда жаннатдан тўсилмайди" деди.