وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، ح. وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي فَأَطَالَ الْقِيَامَ جِدًّا ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ جِدًّا ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَأَطَالَ الْقِيَامَ جِدًّا وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ جِدًّا وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ قَامَ فَأَطَالَ الْقِيَامَ وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَامَ فَأَطَالَ الْقِيَامَ وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ وَهُوَ دُونَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ انْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ تَجَلَّتِ الشَّمْسُ فَخَطَبَ النَّاسَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ وَإِنَّهُمَا لاَ يَنْخَسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ فَإِذَا رَأَيْتُمُوهُمَا فَكَبِّرُوا وَادْعُوا اللَّهَ وَصَلُّوا وَتَصَدَّقُوا يَا أُمَّةَ مُحَمَّدٍ إِنْ مِنْ أَحَدٍ أَغْيَرَ مِنَ اللَّهِ أَنْ يَزْنِيَ عَبْدُهُ أَوْ تَزْنِيَ أَمَتُهُ يَا أُمَّةَ مُحَمَّدٍ وَاللَّهِ لَوْ تَعْلَمُونَ مَا أَعْلَمُ لَبَكَيْتُمْ كَثِيرًا وَلَضَحِكْتُمْ قَلِيلاً أَلاَ هَلْ بَلَّغْتُ " . وَفِي رِوَايَةِ مَالِكٍ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ " .
Оиша айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида қуёш тутилди; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб намоз ўқиди — қиёмни жуда узайтирди, кейин рукуъ қилди ва рукуъни жуда узайтирди, кейин бошини кўтарди ва қиёмни жуда узайтирди — у биринчи қиёмдан кичикроқ (қисқароқ) эди; кейин рукуъ қилди ва рукуъни жуда узайтирди — у биринчи рукуъдан кичикроқ; кейин сажда қилди; кейин турди ва қиёмни узайтирди — у биринчи қиёмдан кичикроқ; кейин рукуъ қилди ва рукуъни узайтирди — у биринчи рукуъдан кичикроқ; кейин бошини кўтариб турди ва қиёмни узайтирди — у биринчи қиёмдан кичикроқ; кейин рукуъ қилди ва рукуъни узайтирди — у биринчи рукуъдан кичикроқ; кейин сажда қилди; кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (намоздан) қайтди — қуёш (аллақачон) очилган эди. Бас у одамларга хутба қилди, Аллаҳга ҳамд айтди ва сано айтди, кейин: «Албатта қуёш ва ой — Аллаҳнинг оятларидандир; улар иккови ҳеч кимнинг ўлими сабабли ҳам, ҳаёти сабабли ҳам тутилмайди; бас уларни кўрсангиз, такбир айтинглар, Аллаҳга дуо қилинглар, намоз ўқинглар ва садақа қилинглар. Эй Муҳаммад уммати! Аллаҳдан — бандаси ёки чўриси зино қилишидан (ғазабланишда) кўра рашкчироқ ҳеч ким йўқ. Эй Муҳаммад уммати! Аллаҳга қасам, агар мен билган(им)ни билса нгиз эди, кўп йиғлар ва оз кулар эдингиз. Огоҳ бўлинг, мен (буни) етказдимми?!» деди. Молик ривоятида: «Албатта қуёш ва ой — Аллаҳнинг оятларидан икки оятдир».