وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حَبِيبٍ، سَمِعَ أَبَا الْعَبَّاسِ، سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، - رضى الله عنهما - قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو إِنَّكَ لَتَصُومُ الدَّهْرَ وَتَقُومُ اللَّيْلَ وَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ هَجَمَتْ لَهُ الْعَيْنُ وَنَهِكَتْ لاَ صَامَ مَنْ صَامَ الأَبَدَ صَوْمُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ مِنَ الشَّهْرِ صَوْمُ الشَّهْرِ كُلِّهِ " . قُلْتُ فَإِنِّي أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ . قَالَ " فَصُمْ صَوْمَ دَاوُدَ كَانَ يَصُومُ يَوْمًا وَيُفْطِرُ يَوْمًا وَلاَ يَفِرُّ إِذَا لاَقَى " .
Абдуллаҳ ибн Амр (розияллаҳу анҳумо) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Эй Абдуллаҳ ибн Амр, албатта сен даҳрни (доимий) рўза тутяпсан ва кечани қоим туряпсан; ва сен буни қилсанг, кўз ботиб (кириб) кетади ва ҳориб қолади. Абадий рўза тутган киши рўза тутган эмас. Ойдан уч кун рўза тутиш — бутун ой рўзаси(дек)дир» деди. Мен: «Мен бундан кўпроққа қодирман» дедим. У: «Ундай бўлса, Довуд рўзасини тут — у бир кун рўза тутар, бир кун ифтор қилар эди ва (душман билан) учрашганида қочмас эди» деди.