حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - يَعْنِي ابْنَ إِسْمَاعِيلَ - عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، وَنَافِعٍ، مَوْلَى عَبْدِ اللَّهِ وَحَمْزَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، بْنِ عُمَرَ - رضى الله عنهما - أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ قَائِمَةً عِنْدَ مَسْجِدِ ذِي الْحُلَيْفَةِ أَهَلَّ فَقَالَ " لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ " . قَالُوا وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ - رضى الله عنهما - يَقُولُ هَذِهِ تَلْبِيَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ نَافِعٌ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ - رضى الله عنه - يَزِيدُ مَعَ هَذَا لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ بِيَدَيْكَ لَبَّيْكَ وَالرَّغْبَاءُ إِلَيْكَ وَالْعَمَلُ .
Абдуллаҳ ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — уни улови Зул-Ҳулайфа масжиди ёнида тик туриб (кўтариб) тенглашганида — эҳром боғлар (эҳлол қилар) ва: «Лаббайк, Аллаҳумма, лаббайк; лаббайк, Ла шарика лака, лаббайк; иннал-ҳамда ван-ниъмата лака вал-мулк, Ла шарика лака (Мана мен, эй Аллаҳим, мана мен; мана мен, Сенга шерик йўқ, мана мен; албатта ҳамд ва неъмат Сеникидир ва мулк (Сеники); Сенга шерик йўқ).» дер эди. Улар: Абдуллаҳ ибн Умар (розияллаҳу анҳумо): «Бу — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг талбияси» дер эди, дедилар. Нофиъ: «Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу) шунга (қўшиб): Лаббайк, лаббайк ва саъдайк; вал-хайру би-ядайк; лаббайк; вар-рағбау илайка вал-амал (Мана мен, мана мен, ва саодат Сендан; яхшилик Сенинг қўлингда; мана мен; ва рағбат Сенга (қаратилган) ҳамда амал (Сен учун)). дер эди» деди.