وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي، عُمَرَ - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا صَالِحُ بْنُ كَيْسَانَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا مُحَمَّدٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا قَتَادَةَ، يَقُولُ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْقَاحَةِ فَمِنَّا الْمُحْرِمُ وَمِنَّا غَيْرُ الْمُحْرِمِ إِذْ بَصُرْتُ بِأَصْحَابِي يَتَرَاءَوْنَ شَيْئًا فَنَظَرْتُ فَإِذَا حِمَارُ وَحْشٍ . فَأَسْرَجْتُ فَرَسِي وَأَخَذْتُ رُمْحِي ثُمَّ رَكِبْتُ فَسَقَطَ مِنِّي سَوْطِي فَقُلْتُ لأَصْحَابِي وَكَانُوا مُحْرِمِينَ نَاوِلُونِي السَّوْطَ . فَقَالُوا وَاللَّهِ لاَ نُعِينُكَ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ . فَنَزَلْتُ فَتَنَاوَلْتُهُ ثُمَّ رَكِبْتُ فَأَدْرَكْتُ الْحِمَارَ مِنْ خَلْفِهِ وَهُوَ وَرَاءَ أَكَمَةٍ فَطَعَنْتُهُ بِرُمْحِي فَعَقَرْتُهُ فَأَتَيْتُ بِهِ أَصْحَابِي فَقَالَ بَعْضُهُمْ كُلُوهُ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ لاَ تَأْكُلُوهُ . وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَمَامَنَا فَحَرَّكْتُ فَرَسِي فَأَدْرَكْتُهُ فَقَالَ " هُوَ حَلاَلٌ فَكُلُوهُ " .
Абу Қатода айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан (йўлга) чиқдик, то Қоҳа(деган жой)да бўлганимизда — биздан муҳрим ҳам, муҳрим бўлмаган ҳам бор эди — ногаҳон мен ашобларимни бир нарсага қараб (бир-бирига кўрсатиб) турганларини кўрдим; мен қарадим — ногаҳон (бу) бир ёввойи эшак (эди). Бас мен отимни эгарлади м ва найзамни олдим, кейин миндим; бас қамчим мендан тушиб кетди. Мен ашобларимга — улар муҳрим эди — : «Менга қамчини узатиб беринглар» дедим. Улар: «Аллаҳга қасам, биз сенга унга (ов) қарши ҳеч нарсада ёрдам бермаймиз» деди. Бас мен тушдим ва уни олдим, кейин миндим; бас эшакка орқасидан етдим — у бир тепалик ортида эди — ва уни найзам билан санчдим, уни (ярадор қилиб) йиқитдим; кейин уни ашобларимга келтирдим. Улардан баъзилари: «Уни енглар» деди; баъзилари: «Уни еманглар» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг олдимизда (олдинда) эди; бас мен отимни ҳаракатга келтирдим ва унга етдим. У: «У ҳалол, уни енглар» деди.