حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ابْنِ عُلَيَّةَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ وُهَيْبٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي، إِسْحَاقَ أَنَّهُ حَدَّثَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، مَوْلَى الْمَهْرِيِّ أَنَّهُ أَصَابَهُمْ بِالْمَدِينَةِ جَهْدٌ وَشِدَّةٌ وَأَنَّهُ أَتَى أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ فَقَالَ لَهُ إِنِّي كَثِيرُ الْعِيَالِ وَقَدْ أَصَابَتْنَا شِدَّةٌ فَأَرَدْتُ أَنْ أَنْقُلَ عِيَالِي إِلَى بَعْضِ الرِّيفِ . فَقَالَ أَبُو سَعِيدٍ لاَ تَفْعَلِ الْزَمِ الْمَدِينَةَ فَإِنَّا خَرَجْنَا مَعَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - أَظُنُّ أَنَّهُ قَالَ - حَتَّى قَدِمْنَا عُسْفَانَ فَأَقَامَ بِهَا لَيَالِيَ فَقَالَ النَّاسُ وَاللَّهِ مَا نَحْنُ هَا هُنَا فِي شَىْءٍ وَإِنَّ عِيَالَنَا لَخُلُوفٌ مَا نَأْمَنُ عَلَيْهِمْ . فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَا هَذَا الَّذِي بَلَغَنِي مِنْ حَدِيثِكُمْ - مَا أَدْرِي كَيْفَ قَالَ - وَالَّذِي أَحْلِفُ بِهِ أَوْ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ هَمَمْتُ أَوْ إِنْ شِئْتُمْ - لاَ أَدْرِي أَيَّتَهُمَا قَالَ - لآمُرَنَّ بِنَاقَتِي تُرْحَلُ ثُمَّ لاَ أَحُلُّ لَهَا عُقْدَةً حَتَّى أَقْدَمَ الْمَدِينَةَ - وَقَالَ - اللَّهُمَّ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ حَرَّمَ مَكَّةَ فَجَعَلَهَا حَرَمًا وَإِنِّي حَرَّمْتُ الْمَدِينَةَ حَرَامًا مَا بَيْنَ مَأْزِمَيْهَا أَنْ لاَ يُهَرَاقَ فِيهَا دَمٌ وَلاَ يُحْمَلَ فِيهَا سِلاَحٌ لِقِتَالٍ وَلاَ يُخْبَطَ فِيهَا شَجَرَةٌ إِلاَّ لِعَلْفٍ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي مَدِينَتِنَا اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي صَاعِنَا اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي مُدِّنَا اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي صَاعِنَا اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي مُدِّنَا اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي مَدِينَتِنَا اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَعَ الْبَرَكَةِ بَرَكَتَيْنِ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا مِنَ الْمَدِينَةِ شِعْبٌ وَلاَ نَقْبٌ إِلاَّ عَلَيْهِ مَلَكَانِ يَحْرُسَانِهَا حَتَّى تَقْدَمُوا إِلَيْهَا - ثُمَّ قَالَ لِلنَّاسِ - ارْتَحِلُوا " . فَارْتَحَلْنَا فَأَقْبَلْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ فَوَالَّذِي نَحْلِفُ بِهِ أَوْ يُحْلَفُ بِهِ - الشَّكُّ مِنْ حَمَّادٍ - مَا وَضَعْنَا رِحَالَنَا حِينَ دَخَلْنَا الْمَدِينَةَ حَتَّى أَغَارَ عَلَيْنَا بَنُو عَبْدِ اللَّهِ بْنِ غَطَفَانَ وَمَا يَهِيجُهُمْ قَبْلَ ذَلِكَ شَىْءٌ .
Бизга Ҳаммод ибн Исмоил ибн Улайя ривоят қилди, бизга отам Вуҳайбдан, у Яҳё ибн Абу Ишоқдан ривоят қилдики, у ал-Маҳрийнинг озоди (мавлоси) Абу Саиддан ривоят қилдики, уларга Мадинада қийинчилик ва шиддат етди, у Абу Саид ал-Худрийнинг олдига келиб: «Менинг оилам катта, бизга шиддат етди; оиламни бирор қишлоққа кўчирмоқчи бўлдим» деди. Абу Саид: «Қилма, Мадинада турғин бўл, чунки биз Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан чиқдик — (Ровий: у шундай деди деб ўйлайман) — ҳатто Усфонга келдик, у ерда бир неча кеча турди. Одамлар: ‹Аллаҳга қасамки, биз бу ерда ҳеч нарса қилмаяпмиз, оилаларимиз эса ҳимоясиз қолди, улардан хотиржам эмасмиз›, дедилар. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди, у: ‹Бу менга етган гапларингиз нима? — (Ровий: қандай деганини билмайман) — Мен қасам ичган Зотга қасамки, ёки Жоним Қўлида бўлган Зотга қасамки, мен қарор қилдим — ёки: агар истасангиз — (қайсисини деганини билмайман) — туямга буюраман, у эгарланади, сўнг Мадинага етиб бормагунча унинг бирор тугунини ечмайман›, деди. Ва: ‹Аллаҳим, албатта Иброҳим Маккани ҳаром қилиб, уни ҳарам қилди; мен эса Мадинани — унинг икки довони орасини — ҳарам қилдим: унда қон тўкилмасин, унда жанг учун қурол кўтарилмасин ва унда фақат озуқа (ем) учунгина дарахт қоқилмасин. Аллаҳим, бизга шаҳримизда барака бер. Аллаҳим, бизга сўмизда барака бер. Аллаҳим, бизга муддимизда барака бер. Аллаҳим, бизга сўмизда барака бер. Аллаҳим, бизга муддимизда барака бер. Аллаҳим, бизга шаҳримизда барака бер. Аллаҳим, барака билан бирга (яна) икки барака қил. Жоним Қўлида бўлган Зотга қасамки, Мадинанинг бирор дараси ёки йўли йўқки, унда уни қўриқлайдиган икки малоика бўлмасин — токи сиз унга етиб келгунингизча›, деди. Сўнг одамларга: ‹Жўнанглар›, деди» деди. Биз жўнадик ва Мадинага қараб келдик. Биз қасам ичадиган — ёки қасам ичиладиган (Ровий: шубҳа Ҳаммоддан) — Зотга қасамки, биз Мадинага кирганимизда юкларимизни қўймасимизданоқ, бизга Бану Абдуллаҳ ибн Ғатафон ҳужум қилди — ҳолбуки бундан олдин уларни ҳеч нарса қўзғатмаган эди.