حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَنَّحَدَّثَهُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ، أَنَّ أَرْوَى، خَاصَمَتْهُ فِي بَعْضِ دَارِهِ فَقَالَ دَعُوهَا وَإِيَّاهَا فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ أَخَذَ شِبْرًا مِنَ الأَرْضِ بِغَيْرِ حَقِّهِ طُوِّقَهُ فِي سَبْعِ أَرَضِينَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " . اللَّهُمَّ إِنْ كَانَتْ كَاذِبَةً فَأَعْمِ بَصَرَهَا وَاجْعَلْ قَبْرَهَا فِي دَارِهَا . قَالَ فَرَأَيْتُهَا عَمْيَاءَ تَلْتَمِسُ الْجُدُرَ تَقُولُ أَصَابَتْنِي دَعْوَةُ سَعِيدِ بْنِ زَيْدٍ . فَبَيْنَمَا هِيَ تَمْشِي فِي الدَّارِ مَرَّتْ عَلَى بِئْرٍ فِي الدَّارِ فَوَقَعَتْ فِيهَا فَكَانَتْ قَبْرَهَا.
Менга Ҳармала ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди, менга Умар ибн Муҳаммад ривоят қилдики, унга Саъийд ибн Зайд ибн Амр ибн Нуфайлдан ривоят қилинди: Арво унинг ҳовлисининг бир қисми ҳақида у билан даъволашди. Шунда у (Саъийд) деди: «Уни ва ҳовлини ўзига қўйиб беринглар, чунки мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитганман: ‹Ким ердан бир қарич жойни ҳақсиз олса, қиёмат кунида унга етти қават ердан (ўша жой) бўйнига ҳалқа қилиб тақилади.› Аллаҳим, агар у ёлғончи бўлса, кўзини кўр қил ва қабрини ҳовлисида қил.» (Рови) деди: Сўнг мен уни кўр ҳолида деворларни ушлаб юрганини, ‹Саъийд ибн Зайднинг дуоси мени урди› деётганини кўрдим. У ҳовлида юрар экан, ҳовлидаги қудуқ ёнидан ўтиб, унга йиқилиб тушди ва ўша (қудуқ) унинг қабри бўлди.