حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ سُوَيْدٍ، قَالَ لَطَمْتُ مَوْلًى لَنَا فَهَرَبْتُ ثُمَّ جِئْتُ قُبَيْلَ الظُّهْرِ فَصَلَّيْتُ خَلْفَ أَبِي فَدَعَاهُ وَدَعَانِي ثُمَّ قَالَ امْتَثِلْ مِنْهُ . فَعَفَا ثُمَّ قَالَ كُنَّا بَنِي مُقَرِّنٍ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْسَ لَنَا إِلاَّ خَادِمٌ وَاحِدَةٌ فَلَطَمَهَا أَحَدُنَا فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَعْتِقُوهَا " . قَالُوا لَيْسَ لَهُمْ خَادِمٌ غَيْرُهَا قَالَ " فَلْيَسْتَخْدِمُوهَا فَإِذَا اسْتَغْنَوْا عَنْهَا فَلْيُخَلُّوا سَبِيلَهَا " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди. (ҳ) Бизга ибн Нумайр ривоят қилди — матн уники — бизга отам ривоят қилди, бизга Суфён Салама ибн Куҳайлдан, у Муовия ибн Сувайддан ривоят қилди. У: Мен бизнинг бир мавломизнинг юзига шапалоқ уриб, қочиб кетдим. Сўнг пешиндан олдин келдим ва отамнинг ортида намоз ўқидим. У уни ва мени чақирди, сўнг: «Ундан қасос олгин» деди. У эса афв қилди. Сўнг деди: Биз Бану Муқаррин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бир чўридан бошқа хизматкоримиз йўқ эди. Биздан бири унинг юзига шапалоқ урди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди. У: «Уни озод қилинглар» дедилар. Улар: «Улардан ундан бошқа хизматкор йўқ» дедилар. У: «Уни хизматда ишлатаверсинлар, ундан бениёз бўлганларида эса уни озод қилиб юборсинлар» дедилар.