وَحَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ الأَزْدِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، وَثَابِتٍ، الْبُنَانِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُفْرِدَ يَوْمَ أُحُدٍ فِي سَبْعَةٍ مِنَ الأَنْصَارِ وَرَجُلَيْنِ مِنْ قُرَيْشٍ فَلَمَّا رَهِقُوهُ قَالَ " مَنْ يَرُدُّهُمْ عَنَّا وَلَهُ الْجَنَّةُ أَوْ هُوَ رَفِيقِي فِي الْجَنَّةِ " . فَتَقَدَّمَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَاتَلَ حَتَّى قُتِلَ ثُمَّ رَهِقُوهُ أَيْضًا فَقَالَ " مَنْ يَرُدُّهُمْ عَنَّا وَلَهُ الْجَنَّةُ أَوْ هُوَ رَفِيقِي فِي الْجَنَّةِ " . فَتَقَدَّمَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَاتَلَ حَتَّى قُتِلَ فَلَمْ يَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى قُتِلَ السَّبْعَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِصَاحِبَيْهِ " مَا أَنْصَفْنَا أَصْحَابَنَا " .
Бизга Ҳаддоб ибн Холид ал-Аздий ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама Алий ибн Зайддан ва Собит ал-Бунонийдан, улар Анас ибн Моликдан ривоят қилдиларки: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Уҳуд куни Ансордан етти киши ва Қурайшдан икки киши билан ёлғиз қолиб кетди. Улар уни ўраб олганларида, у: ‹Ким уларни биздан қайтарса, унга жаннат (бор) ёки у жаннатда менинг ҳамроҳимдир› деди. Ансордан бир киши олдинга чиқиб, то ўлдирилгунча жанг қилди. Сўнг улар уни яна ўраб олдилар. У: ‹Ким уларни биздан қайтарса, унга жаннат (бор) ёки у жаннатда менинг ҳамроҳимдир› деди. Ансордан бир киши олдинга чиқиб, то ўлдирилгунча жанг қилди. То еттови ўлдирилгунча шундай давом этди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки шеригига: ‹Биз саҳобаларимизга инсоф қилмадик (уларнинг фидойилигига тенг келмадик)› деди».