وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَشَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، قَالَ يَحْيَى أَخْبَرَنَا وَقَالَ، شَيْبَانُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، قَالَ كَانُوا يَرْتَجِزُونَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُمْ وَهُمْ يَقُولُونَ اللَّهُمَّ لاَ خَيْرَ إِلاَّ خَيْرُ الآخِرَهْ فَانْصُرِ الأَنْصَارَ وَالْمُهَاجِرَهْ وَفِي حَدِيثِ شَيْبَانَ بَدَلَ فَانْصُرْ فَاغْفِرْ .
Яна бизга Яҳё ибн Яҳё ва Шайбон ибн Фаррух ривоят қилдилар. Яҳё «хабар берди» деди, Шайбон «ривоят қилди» деди: бизга Абдулворис Абут-Тайёҳ орқали, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди. У деди: Улар ражаз (шеър) айтардилар, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар билан бирга эди. Улар шундай дердилар: «Аллаҳумма, охират яхшилигидан бошқа яхшилик йўқдир. Бас, ансорларга ва муҳожирларга нусрат (ёрдам) бер». Шайбоннинг ҳадисида «нусрат бер» ўрнига «мағфират қил» (дейилди).