حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، كِلاَهُمَا عَنْ رَوْحٍ، قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ الْقَيْسِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يُسْأَلُ عَنِ الْوُرُودِ، فَقَالَ نَجِيءُ نَحْنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَنْ كَذَا، وَكَذَا، انْظُرْ أَىْ ذَلِكَ فَوْقَ النَّاسِ - قَالَ - فَتُدْعَى الأُمَمُ بِأَوْثَانِهَا وَمَا كَانَتْ تَعْبُدُ الأَوَّلُ فَالأَوَّلُ ثُمَّ يَأْتِينَا رَبُّنَا بَعْدَ ذَلِكَ فَيَقُولُ مَنْ تَنْظُرُونَ فَيَقُولُونَ نَنْظُرُ رَبَّنَا . فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ . فَيَقُولُونَ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَيْكَ . فَيَتَجَلَّى لَهُمْ يَضْحَكُ - قَالَ - فَيَنْطَلِقُ بِهِمْ وَيَتَّبِعُونَهُ وَيُعْطَى كُلُّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ - مُنَافِقٍ أَوْ مُؤْمِنٍ - نُورًا ثُمَّ يَتَّبِعُونَهُ وَعَلَى جِسْرِ جَهَنَّمَ كَلاَلِيبُ وَحَسَكٌ تَأْخُذُ مَنْ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ يَطْفَأُ نُورُ الْمُنَافِقِينَ ثُمَّ يَنْجُو الْمُؤْمِنُونَ فَتَنْجُو أَوَّلُ زُمْرَةٍ وُجُوهُهُمْ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ سَبْعُونَ أَلْفًا لاَ يُحَاسَبُونَ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ كَأَضْوَإِ نَجْمٍ فِي السَّمَاءِ ثُمَّ كَذَلِكَ ثُمَّ تَحِلُّ الشَّفَاعَةُ وَيَشْفَعُونَ حَتَّى يَخْرُجَ مِنَ النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنَ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ شَعِيرَةً فَيُجْعَلُونَ بِفِنَاءِ الْجَنَّةِ وَيَجْعَلُ أَهْلُ الْجَنَّةِ يَرُشُّونَ عَلَيْهِمُ الْمَاءَ حَتَّى يَنْبُتُوا نَبَاتَ الشَّىْءِ فِي السَّيْلِ وَيَذْهَبُ حُرَاقُهُ ثُمَّ يَسْأَلُ حَتَّى تُجْعَلَ لَهُ الدُّنْيَا وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهَا مَعَهَا .
Абу Зубайр — у Жобир ибн Абдуллаҳдан вуруд (дўзахга келиш) ҳақида сўралганини эшитди — (ривоят қилди): У: "Биз қиёмат куни фалон-фалон (жой)дан келамиз; қарагин — ўшал одамлардан баланд (бўлган томон)да(дир). Бас умматлар ўз бутлари ва ибодат қилган (маъбудлари) билан — биринчи, кейин навбатдагиси (билан) — чақирилади. Кейин бундан кейин бизга Роббимиз келади ва: ‹Кимни кутяпсиз?› дейди. Улар: ‹Роббимизни кутяпмиз› дейдилар. (Аллаҳ): ‹Мен сизларнинг Роббингизман› дейди. Улар: ‹То Сенга қарагунимизгача (кутамиз)› дейдилар. Бас У уларга — кулган ҳолда — тажаллий қилади (намоён бўлади). (Жобир:) Бас У уларни олиб кетади ва улар Унга эргашадилар; уларнинг ҳар бир инсонига — мунофиқ ёки мўмин (бўлса ҳам) — бир нур берилади; кейин улар Унга эргашадилар; жаҳаннам кўприги узра илгаклар ва тиканлар бор — Аллаҳ хоҳлаганни илиб олади; кейин мунофиқларнинг нури ўчирилади; кейин мўминлар нажот топадилар; биринчи гуруҳ — юзлари тўлиб турган кечасидаги ой каби — етмиш минг (киши) — ҳисобсиз нажот топади; кейин улардан кейингилар — осмондаги энг ёруғ юлдуз каби; кейин шундай (бошқалар); кейин шафоат ҳалол бўлади ва улар шафоат қиладилар — то ‹Ла илаҳа иллаллаҳ› деган ва қалбида бир арпа оғирлигида яхшилик бўлган киши дўзахдан чиқгунча. Бас улар жаннат ҳовлисига (чеккасига) қўйилади ва жаннат аҳли уларнинг устига сув сепа бошлайди — то улар сел ичида (унадиган) нарса каби униб чиқгунча; ва унинг куйган (излари) кетади. Кейин у сўрайди — то унга дунё ва у билан бирга унинг ўн баробари берилгунча" деди.