حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَهَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، - وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا حَجَّاجُ، بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ حُمَيْدَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ مَرْوَانَ قَالَ اذْهَبْ يَا رَافِعُ - لِبَوَّابِهِ - إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَقُلْ لَئِنْ كَانَ كُلُّ امْرِئٍ مِنَّا فَرِحَ بِمَا أَتَى وَأَحَبَّ أَنْ يُحْمَدَ بِمَا لَمْ يَفْعَلْ مُعَذَّبًا لَنُعَذَّبَنَّ أَجْمَعُونَ . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ مَا لَكُمْ وَلِهَذِهِ الآيَةِ إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي أَهْلِ الْكِتَابِ . ثُمَّ تَلاَ ابْنُ عَبَّاسٍ { وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلاَ تَكْتُمُونَهُ} هَذِهِ الآيَةَ وَتَلاَ ابْنُ عَبَّاسٍ { لاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ بِمَا أَتَوْا وَيُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا بِمَا لَمْ يَفْعَلُوا} وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ سَأَلَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ شَىْءٍ فَكَتَمُوهُ إِيَّاهُ وَأَخْبَرُوهُ بِغَيْرِهِ فَخَرَجُوا قَدْ أَرَوْهُ أَنْ قَدْ أَخْبَرُوهُ بِمَا سَأَلَهُمْ عَنْهُ وَاسْتَحْمَدُوا بِذَلِكَ إِلَيْهِ وَفَرِحُوا بِمَا أَتَوْا مِنْ كِتْمَانِهِمْ إِيَّاهُ مَا سَأَلَهُمْ عَنْهُ .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ва Ҳорун ибн Абдуллаҳ ҳадис айтдилар — матн Зуҳайрники — иккаласи: бизга Ҳажжож ибн Муҳаммад ибн Журайждан ҳадис айтди, менга ибн Абу Мулайка хабар бердики, Ҳумайд ибн Абдураҳмон ибн Авф унга хабар бердики, Марвон: «Эй Рофеъ — эшик оғасига — ибн Аббоснинг олдига бориб айт: агар ҳар биримиз қилган ишидан хурсанд бўлиб, қилмаган нарсаси билан мақталишни яхши кўргани учун азобланадиган бўлса, биз ҳаммамиз албатта азобланар эдик» деди. Шунда ибн Аббос: «Сизларга бу оятдан нима? Бу оят фақат китоб аҳли ҳақида нозил қилинган» деди. Сўнг ибн Аббос: «Ва ўшанда Аллаҳ китоб берилганлардан: «Уни одамларга албатта баён қиласизлар ва уни яширмайсизлар» деб аҳд-паймон олган эди» — шу оятни тиловат қилди ва ибн Аббос: «Қилган ишларидан хурсанд бўладиган ва қилмаган нарсалари билан мақталишни яхши кўрадиган кимсаларни (азобдан нажотда деб ҳисоблама)» (оятини) ҳам тиловат қилди. Ва ибн Аббос: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам улардан бир нарса ҳақида сўрадилар, улар эса уни у кишидан яшириб, бошқа нарсани хабар қилдилар, сўнг у кишига сўраган нарсаларини хабар бергандек кўрсатиб чиқиб кетдилар ва бу билан у кишидан мақтов кутдилар ҳамда у киши сўраган нарсани яширганлари билан, қилган ишларидан хурсанд бўлдилар» деди.