أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي الْحَارِثُ بْنُ شُبَيْلٍ، عَنْ أَبِي عَمْرٍو الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، قَالَ كَانَ الرَّجُلُ يُكَلِّمُ صَاحِبَهُ فِي الصَّلاَةِ بِالْحَاجَةِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلاَةِ الْوُسْطَى وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ } فَأُمِرْنَا بِالسُّكُوتِ .
Бизга Исмоил ибн Масъуд хабар бериб, деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Исмоил ибн Абу Холид ривоят қилди, у деди: менга ал-Ҳорис ибн Шубайл ривоят қилди, у Абу Амр аш-Шайбонийдан, у Зайд ибн Арқамдан (ривоят қилдики), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида киши намозда ҳожати тўғрисида ўз ҳамроҳи билан гаплашар эди, токи: «Намозларни ва ўрта намозни сақланглар ҳамда Аллаҳга итоатли ҳолда туринглар,» (деган) бу оят нозил бўлди (Бақара сураси, 238). Шундан кейин биз жим туришга буюрилдик.»