أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ، قَالَ حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، قَالَ لَمَّا مَاتَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىِّ ابْنِ سَلُولَ دُعِي لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَلَمَّا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَثَبْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ تُصَلِّي عَلَى ابْنِ أُبَىٍّ وَقَدْ قَالَ يَوْمَ كَذَا وَكَذَا كَذَا وَكَذَا أُعَدِّدُ عَلَيْهِ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " أَخِّرْ عَنِّي يَا عُمَرُ " . فَلَمَّا أَكْثَرْتُ عَلَيْهِ قَالَ " إِنِّي قَدْ خُيِّرْتُ فَاخْتَرْتُ فَلَوْ عَلِمْتُ أَنِّي لَوْ زِدْتُ عَلَى السَّبْعِينَ غُفِرَ لَهُ لَزِدْتُ عَلَيْهَا " . فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ انْصَرَفَ فَلَمْ يَمْكُثْ إِلاَّ يَسِيرًا حَتَّى نَزَلَتِ الآيَتَانِ مِنْ بَرَاءَةَ { وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُوا وَهُمْ فَاسِقُونَ } فَعَجِبْتُ بَعْدُ مِنْ جُرْأَتِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн ал-Муборак хабар бериб, деди: бизга Ҳужайн ибн ал-Мусанно ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс, Уқайлдан, у ибн Шиҳобдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, у Абдуллаҳ ибн Аббосдан, у Умар ибн ал-Хаттобдан ривоят қилиб, (Умар) деди: Абдуллаҳ ибн Убайй ибн Салул вафот этганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга (жаноза) намозини ўқиш учун чақирилдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (намозга) турганларида мен у зотга томон сапчиб туриб: «Эй Расулуллаҳ, сиз ибн Убаййга намоз ўқийсизми? Ҳолбуки, у фалон куни шундай-шундай деган эди,» дедим ва унга (қилган гапларини) санаб ўта бошладим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) табассум қилиб: «Мендан орқага сур, эй Умар,» дедилар. Мен унга (гапни) кўпайтирганимда, у: «Мен ихтиёр қилдирилиб, (намоз ўқишни) ихтиёр қилдим. Агар етмишдан ортиқ (кечирим сўрасам) унга кечирилишини билганимда, ундан кўпроқ қилган бўлардим,» дедилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга намоз ўқидилар. Сўнг у қайтдилар. Оз вақт ўтмасданоқ Бароа (сурасидан) икки оят нозил бўлди: «Улардан вафот этган бирор кишига ҳеч қачон (жаноза) намозини ўқима ва унинг қабри узра турма. Албатта улар Аллаҳга ва Унинг Расулига куфр келтирдилар ва фосиқ ҳолатда ўлдилар,» (Тавба сураси, 84). Шундан кейин мен ўша куни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қилган журъатимдан ажабландим. Аллаҳ ва Унинг Расули яхши билувчидир.