حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، يَقُولُ لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ دُعِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلصَّلاَةِ عَلَيْهِ فَقَامَ إِلَيْهِ فَلَمَّا وَقَفَ عَلَيْهِ يُرِيدُ الصَّلاَةَ تَحَوَّلْتُ حَتَّى قُمْتُ فِي صَدْرِهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعَلَى عَدُوِّ اللَّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ الْقَائِلِ يَوْمَ كَذَا كَذَا وَكَذَا يَعُدُّ أَيَّامَهُ . قَالَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَبَسَّمُ حَتَّى إِذَا أَكْثَرْتُ عَلَيْهِ قَالَ " أَخِّرْ عَنِّي يَا عُمَرُ . إِنِّي خُيِّرْتُ فَاخْتَرْتُ قَدْ قِيلَ لِي : ( اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ) لَوْ أَعْلَمُ أَنِّي لَوْ زِدْتُ عَلَى السَّبْعِينَ غُفِرَ لَهُ لَزِدْتُ " . قَالَ ثُمَّ صَلَّى عَلَيْهِ وَمَشَى مَعَهُ فَقَامَ عَلَى قَبْرِهِ حَتَّى فُرِغَ مِنْهُ قَالَ فَعَجَبٌ لِي وَجُرْأَتِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَوَاللَّهِ مَا كَانَ إِلاَّ يَسِيرًا حَتَّى نَزَلَتْ هَاتَانِ الآيَتَانِ : (وَلَا تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ ) إِلَى آخِرِ الآيَةِ قَالَ فَمَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَهُ عَلَى مُنَافِقٍ وَلاَ قَامَ عَلَى قَبْرِهِ حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Яъқуб ибн Иброҳим ибн Саъд, отасидан, у Муҳаммад ибн Ишоқдан, у аз-Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утбадан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: мен Умар ибн ал-Хаттобнинг шундай деётганини эшитдим: Абдуллаҳ ибн Убай вафот этганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг устига жаноза ўқиш учун чақирилдилар. Бас, у (туриб) унинг олдига бордилар ва унинг устида туриб, намозни ўқимоқчи бўлганларида, мен кўчиб, унинг кўкси томонда турдим ва: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳнинг душмани, фалон куни шундай-шундай деган Абдуллаҳ ибн Убайнинг (устида намоз ўқийсизми)?» деб унинг кунларини санаб ўтдим. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) табассум қилиб турардилар, ниҳоят мен унга кўп (сўз) айтганимда, у: «Ортга сур, эй Умар! Албатта, мен ихтиёрли қилиндим, бас, мен (ихтиёр) қилдим. Менга: «Улар учун истиғфор айт ёки улар учун истиғфор айтма; агар улар учун етмиш марта истиғфор айтсанг ҳам, Аллаҳ уларни ҳеч кечирмайди» (Тавба сураси, 80) дейилди. Агар етмишдан оширсам, у кечирилади деб билсам, оширардим,» дедилар. У деди: сўнг у (Расулуллаҳ) унинг устига намоз ўқидилар ва у билан бирга юрдилар ҳамда ундан (кўмишдан) бўшагунча қабри устида турдилар. У деди: ўзимнинг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (шундай) журъат қилганимдан ҳайрон қолдим, ҳолбуки Аллаҳ ва Унинг Расули билувчироқдир. Бас, Аллаҳга қасамки, кўп ўтмай, бу икки оят нозил бўлди: «Улардан ўлган бирор кишига ҳеч қачон намоз ўқима ва унинг қабри устида турма» (Тавба сураси, 84) оятининг охиригача. У деди: шундан кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳеч бир мунофиқ устига намоз ўқимадилар ва Аллаҳ уни (жонини) олгунига қадар унинг қабри устида турмадилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳасан, саҳиҳ, ғариб ҳадисдир.