أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِحَائِطٍ مِنْ حِيطَانِ مَكَّةَ أَوِ الْمَدِينَةِ سَمِعَ صَوْتَ إِنْسَانَيْنِ يُعَذَّبَانِ فِي قُبُورِهِمَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يُعَذَّبَانِ وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ " . ثُمَّ قَالَ " بَلَى كَانَ أَحَدُهُمَا لاَ يَسْتَبْرِئُ مِنْ بَوْلِهِ وَكَانَ الآخَرُ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ " . ثُمَّ دَعَا بِجَرِيدَةٍ فَكَسَرَهَا كِسْرَتَيْنِ فَوَضَعَ عَلَى كُلِّ قَبْرٍ مِنْهُمَا كِسْرَةً فَقِيلَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَ فَعَلْتَ هَذَا قَالَ " لَعَلَّهُ أَنْ يُخَفَّفَ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا أَوْ أَنْ يَيْبَسَا " .
Бизга Муҳаммад ибн Қудома хабар берди, у деди: бизга Жарир ривоят қилди, у Мансурдан, у Мужоҳиддан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Макка ёки Мадина деворларидан (боғларидан) бирининг ёнидан ўтиб, қабрларида азобланаётган икки инсоннинг овозини эшитдилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу иккиси азобланмоқда, (аммо) улар катта (гуноҳ) сабабли азобланаётгани йўқ,» дедилар. Сўнг: «Ҳа (аслида катта), улардан бири сийдигидан (сақланиб) тозаланмас эди, бошқаси эса чақимчилик (ғийбат) билан юрар эди,» дедилар. Сўнг бир хурмо шохини сўраб, уни иккига синдирдилар ва уларнинг ҳар бир қабрига бир бўлакдан қўйдилар. Унга: «Ё Расулаллаҳ, нега бундай қилдингиз?» дейилди. У: «Шояд бу иккиси қуриб қолмагунича улардан (азоб) енгиллатилса,» дедилар.