أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْمُحَبَّقِ، أَنَّ رَجُلاً، غَشِيَ جَارِيَةً لاِمْرَأَتِهِ فَرُفِعَ ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنْ كَانَ اسْتَكْرَهَهَا فَهِيَ حُرَّةٌ مِنْ مَالِهِ وَعَلَيْهِ الشَّرْوَى لِسَيِّدَتِهَا وَإِنْ كَانَتْ طَاوَعَتْهُ فَهِيَ لِسَيِّدَتِهَا وَمِثْلُهَا مِنْ مَالِهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Базиъ хабар берди, у деди: бизга Язид ривоят қилди, у деди: бизга Саид ривоят қилди, у Қатодадан, у ал-Ҳасандан, у Салама ибн ал-Муҳаббақдан (ривоят қилдики), бир киши хотинининг чўриси билан жинсий алоқада бўлди. Бу (иш) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етказилди. Шунда у: «Агар уни мажбурлаган бўлса, у (чўри) ўша кишининг моли ҳисобидан озод бўлади ва у (киши) хўжайини (хотини)га шунга ўхшашини (алмаштириб) бериши лозим. Агар (чўри) унга итоат этган бўлса, у ўз хўжайинига қолади ва (яна) унинг моли ҳисобидан шунга ўхшаши (хўжайинига берилади),» дедилар.