أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا الْعَطَّافُ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ أَقْبَلْنَا مَعَ ابْنِ عُمَرَ مِنْ مَكَّةَ فَلَمَّا كَانَ تِلْكَ اللَّيْلَةُ سَارَ بِنَا حَتَّى أَمْسَيْنَا فَظَنَنَّا أَنَّهُ نَسِيَ الصَّلاَةَ فَقُلْنَا لَهُ الصَّلاَةَ . فَسَكَتَ وَسَارَ حَتَّى كَادَ الشَّفَقُ أَنْ يَغِيبَ ثُمَّ نَزَلَ فَصَلَّى وَغَابَ الشَّفَقُ فَصَلَّى الْعِشَاءَ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ هَكَذَا كُنَّا نَصْنَعُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَدَّ بِهِ السَّيْرُ .
Бизга Қутайба ибн Саид хабар берди, бизга ал-Аттоф ривоят қилди, Нофеъдан (ривоят қилдики), у деди: Биз Ибн Умар билан Маккадан қайтиб келардик. Ўша кечаси у бизни кеч тушгунга қадар олиб юрди, шунда биз уни намозни унутган деб ўйладик ва унга: «Намоз!» дедик. У сукут сақлаб, шафақ қарийб ботадиган пайтгача юрди, сўнг тушиб (Мағрибни) ўқиди ва шафақ ботганида Хуфтонни ўқиди. Сўнг бизга юзланиб: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга, сафар тезлашганида биз мана шундай қилар эдик,» деди.