أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ جَابِرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ، قَالَ خَرَجْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فِي سَفَرٍ يُرِيدُ أَرْضًا لَهُ فَأَتَاهُ آتٍ فَقَالَ إِنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ لَمَا بِهَا فَانْظُرْ أَنْ تُدْرِكَهَا . فَخَرَجَ مُسْرِعًا وَمَعَهُ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُسَايِرُهُ وَغَابَتِ الشَّمْسُ فَلَمْ يُصَلِّ الصَّلاَةَ وَكَانَ عَهْدِي بِهِ وَهُوَ يُحَافِظُ عَلَى الصَّلاَةِ فَلَمَّا أَبْطَأَ قُلْتُ الصَّلاَةَ يَرْحَمُكَ اللَّهُ . فَالْتَفَتَ إِلَىَّ وَمَضَى حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ الشَّفَقِ نَزَلَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ثُمَّ أَقَامَ الْعِشَاءَ وَقَدْ تَوَارَى الشَّفَقُ فَصَلَّى بِنَا ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا عَجِلَ بِهِ السَّيْرُ صَنَعَ هَكَذَا .
Бизга Маҳмуд ибн Холид хабар берди, у деди: бизга ал-Валид ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Жобир ривоят қилди, у деди: менга Нофеъ ривоят қилди, у деди: Мен Абдуллаҳ ибн Умар билан ўзига тегишли бир ерни мўлжаллаб сафарга чиқдим. Унга бир киши келиб: «Сафийя бинт Абу Убайд оғир аҳволда, уни (тирик) топишга улгуришингни кўр,» деди. Шунда у шошиб йўлга чиқди, ёнида қурайшлик бир киши унга ҳамроҳ бўлиб борарди. Қуёш ботди, аммо у намозни ўқимади. Мен уни намозни авайлаб-асрайдиган киши деб билардим. У (намозни ўқишни) сустлатганида, мен: «Намоз! Аллаҳ сенга раҳм қилсин,» дедим. У менга ўгирилиб қаради, сўнг юришда давом этди. Шафақнинг охирига етганда тушиб, Мағрибни ўқиди. Сўнг шафақ ботиб бўлганидан кейин Хуфтонга иқомат айтиб, бизга (имом бўлиб) ўқиди. Сўнг бизга юзланиб: «Албатта, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафар тезлашганида шундай қилар эдилар,» деди.