أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مُوسَى بْنِ أَبِي عَائِشَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ { لاَ تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ * إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ } قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعَالِجُ مِنَ التَّنْزِيلِ شِدَّةً وَكَانَ يُحَرِّكُ شَفَتَيْهِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { لاَ تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ * إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ } قَالَ جَمْعَهُ فِي صَدْرِكَ ثُمَّ تَقْرَأَهُ { فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ } قَالَ فَاسْتَمِعْ لَهُ وَأَنْصِتْ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَتَاهُ جِبْرِيلُ اسْتَمَعَ فَإِذَا انْطَلَقَ قَرَأَهُ كَمَا أَقْرَأَهُ .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Абу Авона ривоят қилди, Мусо ибн Абу Оишадан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан, Аллаҳ азза ва жалланинг «Уни шошилиб (ёдлаш) учун тилингни қимирлатма. Албатта, уни жамлаш ва ўқитиш Бизнинг зиммамиздадир» (Қиёмат сураси, 16-17) деган сўзи ҳақида (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ваҳй нозил бўлганда машаққат чекар ва лабаларини қимирлатар эдилар. Аллаҳ азза ва жалла: «Уни шошилиб (ёдлаш) учун тилингни қимирлатма. Албатта, уни жамлаш ва ўқитиш Бизнинг зиммамиздадир» деди. У: «(Бу) Уни қалбингда жамлаймиз, сўнг уни ўқийсан (деганидир)» деди. «Бас, Биз уни ўқиганимизда, унинг ўқилишига эргаш» (Қиёмат сураси, 18). У: «(Яъни) унга қулоқ сол ва жим тур (деганидир)» деди. Бас, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига Жибрил келганида, (Расулуллаҳ) қулоқ солар, (Жибрил) кетганидан кейин эса (Расулуллаҳ) уни ўзларига ўқитгандай ўқир эдилар.