حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ فَانْطَلَقَ بِهِ إِلَى ابْنِهِ إِبْرَاهِيمَ فَوَجَدَهُ يَجُودُ بِنَفْسِهِ فَأَخَذَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَوَضَعَهُ فِي حِجْرِهِ فَبَكَى فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَتَبْكِي أَوَلَمْ تَكُنْ نَهَيْتَ عَنِ الْبُكَاءِ قَالَ " لاَ وَلَكِنْ نَهَيْتُ عَنْ صَوْتَيْنِ أَحْمَقَيْنِ فَاجِرَيْنِ صَوْتٍ عِنْدَ مُصِيبَةٍ خَمْشِ وُجُوهٍ وَشَقِّ جُيُوبٍ وَرَنَّةِ شَيْطَانٍ " . وَفِي الْحَدِيثِ كَلاَمٌ أَكْثَرُ مِنْ هَذَا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Бизга Али ибн Хашрам ривоят қилди, у деди: бизга Исо ибн Юнус хабар берди, Ибн Абу Лайладан, у Атодан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абдурраҳмон ибн Авфнинг қўлидан тутиб, уни ўғиллари Иброҳимнинг олдига олиб бордилар ва уни жон бераётган ҳолда топдилар. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни олиб, бағриларига қўйдилар ва йиғладилар. Абдурраҳмон унга: «Сиз йиғлаяпсизми? Ахир сиз йиғлашдан қайтармаганмидингиз?» деди. У: «Йўқ, балки мен икки аҳмоқ, фожир овоздан қайтарган эдим: мусибат пайтидаги юзни тирнаш, ёқаларни йиртиш ва шайтоннинг чинқириғи (овози)дан,» дедилар. Ҳадисда бундан кўпроқ сўз (калом) ҳам бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир.