حَدَّثَنَا أَبُو حَصِينٍ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ يُونُسَ، كُوفِيٌّ حَدَّثَنَا عَبْثَرُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، هُوَ ابْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمَّا أُسْرِيَ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم جَعَلَ يَمُرُّ بِالنَّبِيِّ وَالنَّبِيَّيْنِ وَمَعَهُمُ الْقَوْمُ وَالنَّبِيِّ وَالنَّبِيَّيْنِ وَمَعَهُمُ الرَّهْطُ وَالنَّبِيِّ وَالنَّبِيِّينَ وَلَيْسَ مَعَهُمْ أَحَدٌ حَتَّى مَرَّ بِسَوَادٍ عَظِيمٍ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قِيلَ مُوسَى وَقَوْمُهُ وَلَكِنِ ارْفَعْ رَأْسَكَ فَانْظُرْ . قَالَ فَإِذَا سَوَادٌ عَظِيمٌ قَدْ سَدَّ الأُفُقَ مِنْ ذَا الْجَانِبِ وَمِنْ ذَا الْجَانِبِ فَقِيلَ هَؤُلاَءِ أُمَّتُكَ وَسِوَى هَؤُلاَءِ مِنْ أُمَّتِكَ سَبْعُونَ أَلْفًا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ . فَدَخَلَ وَلَمْ يَسْأَلُوهُ وَلَمْ يُفَسِّرْ لَهُمْ فَقَالُوا نَحْنُ هُمْ . وَقَالَ قَائِلُونَ هُمْ أَبْنَاؤُنَا الَّذِينَ وُلِدُوا عَلَى الْفِطْرَةِ وَالإِسْلاَمِ . فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " هُمُ الَّذِينَ لاَ يَكْتَوُونَ وَلاَ يَسْتَرْقُونَ وَلاَ يَتَطَيَّرُونَ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ " . فَقَامَ عُكَّاشَةُ بْنُ مِحْصَنٍ فَقَالَ أَنَا مِنْهُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَعَمْ " . ثُمَّ قَامَ آخَرُ فَقَالَ أَنَا مِنْهُمْ فَقَالَ " سَبَقَكَ بِهَا عُكَّاشَةُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ .
Бизга Абу Ҳасин Абдуллаҳ ибн Аҳмад ибн Юнус ал-Куфий ривоят қилди, у деди: бизга Абаср ибн ал-Қосим ривоят қилди, у деди: бизга Ҳусайн — у Ибн Абдураҳмондир — ривоят қилди, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилди), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Исро (тунда саёҳат) қилдирилганида, у киши (йўлда) бир пайғамбар ва бир неча пайғамбарлар ёнида бир қавм билан, яна бир пайғамбар ва бир неча пайғамбарлар ёнида бир гуруҳ билан, яна бир пайғамбар ва пайғамбарлар ёнида ҳеч ким бўлмаган ҳолда ўтиб бордилар — токи улкан бир қорамтир (жамоа)нинг ёнидан ўтдилар. Мен: «Бу ким?» дедим. «Мусо ва унинг қавми. Лекин бошингни кўтариб қара,» дейилди. У (Набий) деди: Шунда бир уфқдан то бу уфқгача тўсиб турган улкан бир қорамтир (жамоа бор эди). «Булар сенинг умматинг, булардан ташқари сенинг умматингдан етмиш минг (киши) ҳисоб-китобсиз жаннатга киради,» дейилди. Сўнг у (Набий) кирди ва улар ундан сўрамадилар, у ҳам уларга тафсилот бермади. Шунда улар: «Биз ўшалардирмиз,» дедилар. Бошқалар эса: «Улар фитрат ва Ислом узра туғилган фарзандларимиздир,» дедилар. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чиқиб: «Улар ўзларини (доғ билан) куйдиртирмайдиган, руқя (афсун) қилдиртирмайдиган, фалга ишонмайдиган ва Раббиларига таваккул қиладиган кишилардир,» дедилар. Шунда Уккоша ибн Миҳсан туриб: «Мен уларданманми, эй Аллаҳнинг Расули?» деди. У: «Ҳа,» дедилар. Сўнг бошқа бири туриб: «Мен ҳам уларданманми?» деди. У: «Уккоша бунда сендан ўзиб кетди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу бобда Ибн Масъуд ва Абу Ҳурайрадан (ҳам ривоятлар) бор.