حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ بْنِ يُونُسَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كَانَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَانَ الرَّجُلُ صَائِمًا فَحَضَرَ الإِفْطَارُ فَنَامَ قَبْلَ أَنْ يُفْطِرَ لَمْ يَأْكُلْ لَيْلَتَهُ وَلاَ يَوْمَهُ حَتَّى يُمْسِيَ وَإِنَّ قَيْسَ بْنَ صِرْمَةَ الأَنْصَارِيَّ كَانَ صَائِمًا فَلَمَّا حَضَرَهُ الإِفْطَارُ أَتَى امْرَأَتَهُ فَقَالَ هَلْ عِنْدَكِ طَعَامٌ قَالَتْ لاَ وَلَكِنْ أَنْطَلِقُ فَأَطْلُبُ لَكَ . وَكَانَ يَوْمَهُ يَعْمَلُ فَغَلَبَتْهُ عَيْنُهُ وَجَاءَتْهُ امْرَأَتُهُ فَلَمَّا رَأَتْهُ قَالَتْ خَيْبَةً لَكَ . فَلَمَّا انْتَصَفَ النَّهَارُ غُشِيَ عَلَيْهِ فَذَكَرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : ( أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَائِكُمْ ) فَفَرِحُوا بِهَا فَرَحًا شَدِيدًا : (فَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Убайдуллаҳ ибн Мусо Исроил ибн Юнусдан, у Абу Ишоқдан, у ал-Баро (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари (орасида шундай одат бор эди:) бир киши рўзадор бўлса, ифтор вақти келганида ифтор қилишдан олдин ухлаб қолса, ўша кечаси ҳам, эртаси куни ҳам кечгача ҳеч нима емас эди. Қайс ибн Сирма ал-Ансорий рўзадор эди. Ифтор вақти келганида хотинининг олдига келди ва: «Сенда таом борми?» деди. У: «Йўқ, лекин бориб, сенга (таом) излаб келаман,» деди. (Қайс) ўша куни (кун бўйи) ишлаган эди, уни уйқу босиб (ухлаб) қолди. Хотини келди-да, уни кўриб: «Сенинг бошингга хайбат бўлсин (умидинг пуч бўлибди),» деди. Эртаси кун ярмида (Қайс) ҳушидан кетиб қолди. Бу нарса Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилинди. Шунда бу оят нозил бўлди: «Рўза кечасида хотинларингизга яқинлашиш сизларга ҳалол қилинди» (Бақара сураси, 187). Шунда улар бунга жуда қувондилар. «Тонгнинг оқ ипи қора ипидан (сизларга) равшан бўлгунча енглар ва ичинглар» (Бақара сураси, 187). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.