حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ عِيسَى بْنِ عُبَيْدٍ، عَنِ الرَّبِيعِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي الْعَالِيَةِ، قَالَ حَدَّثَنِي أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ أُصِيبَ مِنَ الأَنْصَارِ أَرْبَعَةٌ وَسِتُّونَ رَجُلاً وَمِنَ الْمُهَاجِرِينَ سِتَّةٌ فِيهِمْ حَمْزَةُ فَمَثَّلُوا بِهِمْ فَقَالَتِ الأَنْصَارُ لَئِنْ أَصَبْنَا مِنْهُمْ يَوْمًا مِثْلَ هَذَا لَنُرْبِيَنَّ عَلَيْهِمْ قَالَ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ فَتْحِ مَكَّةَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ ( وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُمْ بِهِ وَلَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ ) فَقَالَ رَجُلٌ لاَ قُرَيْشَ بَعْدَ الْيَوْمِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كُفُّوا عَنِ الْقَوْمِ إِلاَّ أَرْبَعَةً " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ .
Бизга Абу Аммор ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо ривоят қилди, у Исо ибн Убайддан, у ар-Рабиъ ибн Анасдан, у Абул-Олиядан (ривоят қилдики), у деди: менга Убай ибн Каъб (розияллаҳу анҳу) ривоят қилди, у деди: Уҳуд куни бўлганда Ансорлардан олтмиш тўрт киши, Муҳожирлардан олти киши — улар орасида Ҳамза ҳам бор эди — шаҳид бўлди ва уларни (мушриклар) қийнаб маслахтадилар (жасадларини буздилар). Шунда Ансорлар: «Агар биз уларга шунга ўхшаш бир кун (ғалаба) қозонсак, албатта улардан ўч олиб, ундан ҳам ошириб юборамиз,» дедилар. (Убай) деди: Макка фатҳ қилинган кун бўлганда Аллаҳ: «Агар жазо берсангиз, сизга берилган жазо миқдорида жазо беринглар, агар сабр қилсангиз, албатта у сабр қилувчилар учун яхшироқдир,» (оятини) нозил қилди. Шунда бир киши: «Бугундан кейин Қурайш (қолмайди)!» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Тўрт кишидан бошқа қавмга тегманглар,» дедилар. (Термизий) деди: бу Убай ибн Каъбнинг ҳадисидан ҳасан ғарибдир.