حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا أَشْهَلُ بْنُ حَاتِمٍ، قَالَ ابْنُ عَوْنٍ حُدِّثْنَاهُ عَنْ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَى بَابَ امْرَأَةٍ عَرَّسَ بِهَا فَإِذَا عِنْدَهَا قَوْمٌ فَانْطَلَقَ فَقَضَى حَاجَتَهُ فَاحْتَبَسَ ثُمَّ رَجَعَ وَعِنْدَهَا قَوْمٌ فَانْطَلَقَ فَقَضَى حَاجَتَهُ فَرَجَعَ وَقَدْ خَرَجُوا قَالَ فَدَخَلَ وَأَرْخَى بَيْنِي وَبَيْنَهُ سِتْرًا قَالَ فَذَكَرْتُهُ لأَبِي طَلْحَةَ قَالَ فَقَالَ لَئِنْ كَانَ كَمَا تَقُولُ لَيَنْزِلَنَّ فِي هَذَا شَيْءٌ . فَنَزَلَتْ آيَةُ الْحِجَابِ . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Ашҳал ибн Ҳотим, Ибн Авн деди: «Бизга буни Амр ибн Саиддан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилиб) берилди,» (Анас) деди: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларида эдим. У (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўзлари янги уйланган аёлнинг эшигига келдилар, қарасалар, унинг ҳузурида бир қавм бор эди. Бас, (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) кетдилар ва ўз ҳожатларини битириб (кечикиб) қолдилар, сўнг қайтиб келдилар, унинг ҳузурида ҳамон бир қавм бор эди. Яна кетдилар ва ўз ҳожатларини битириб қайтдилар, улар эса чиқиб кетган эдилар.» У деди: «Бас, (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) кирдилар ва мен билан у кишининг орасига парда тортдилар.» У деди: «Мен буни Абу Талҳага айтиб бердим, у: «Агар сен айтганингдек бўлса, бу ҳақда албатта бирор нарса нозил бўлади,» деди.» Бас, ҳижоб (парда) ояти нозил бўлди. Бу ҳадис шу йўлдан (қаралганда) ҳасан ғарибдир.