حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، رضى الله عنه قَالَ أُنْزِلَتْ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلمَ : (ليغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ ) مَرْجِعَهُ مِنَ الْحُدَيْبِيَةِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ أُنْزِلَتْ عَلَىَّ آيَةٌ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا عَلَى الأَرْضِ ثُمَّ قَرَأَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِمْ فَقَالُوا هَنِيئًا مَرِيئًا يَا نَبِيَّ اللَّهِ قَدْ بَيَّنَ اللَّهُ لَكَ مَاذَا يُفْعَلُ بِكَ فَمَاذَا يُفْعَلُ بِنَا فَنَزَلَتْ عَلَيْهِ : ( ليُدْخِلَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ) حَتَّى بَلَغَ : (فوزًا عَظِيمًا ) قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَفِيهِ عَنْ مُجَمِّعِ بْنِ جَارِيَةَ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, Маъмардан, у Қатодадан, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Ҳудайбиядан қайтишида: «Аллаҳ сенинг ўтган ва кейинги гуноҳларингни кечириши учун» (Фатҳ сураси, 2) (ояти) нозил қилинди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Менга шундай бир оят нозил қилиндики, у менга ер юзидаги ҳар нарсадан кўра маҳбуброқдир,» дедилар. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни уларга ўқиб бердилар. Улар: «Сизга муборак ва хуш бўлсин, эй Аллаҳнинг Набийси! Аллаҳ сизга нима қилинишини баён қилди, биз учун эса нима қилинади?» дедилар. Шунда унга: «Мўмин эркаклар ва мўмина аёлларни остидан дарёлар оқиб турадиган жаннатларга киритиши учун» (оятидан) «буюк ютуқдир» (оятигача) (Фатҳ сураси, 5) нозил қилинди. (Абу Исо) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу бобда Мужаммиъ ибн Жориядан ҳам (ривоят) бор.