حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي بُرَيْدَةَ، يَقُولُ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ فَلَمَّا انْصَرَفَ جَاءَتْ جَارِيَةٌ سَوْدَاءُ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي كُنْتُ نَذَرْتُ إِنْ رَدَّكَ اللَّهُ سَالِمًا أَنْ أَضْرِبَ بَيْنَ يَدَيْكَ بِالدُّفِّ وَأَتَغَنَّى . فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ كُنْتِ نَذَرْتِ فَاضْرِبِي وَإِلاَّ فَلاَ " . فَجَعَلَتْ تَضْرِبُ فَدَخَلَ أَبُو بَكْرٍ وَهِيَ تَضْرِبُ ثُمَّ دَخَلَ عَلِيٌّ وَهِيَ تَضْرِبُ ثُمَّ دَخَلَ عُثْمَانُ وَهِيَ تَضْرِبُ ثُمَّ دَخَلَ عُمَرُ فَأَلْقَتِ الدُّفَّ تَحْتَ اسْتِهَا ثُمَّ قَعَدَتْ عَلَيْهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الشَّيْطَانَ لَيَخَافُ مِنْكَ يَا عُمَرُ إِنِّي كُنْتُ جَالِسًا وَهِيَ تَضْرِبُ فَدَخَلَ أَبُو بَكْرٍ وَهِيَ تَضْرِبُ ثُمَّ دَخَلَ عَلِيٌّ وَهِيَ تَضْرِبُ ثُمَّ دَخَلَ عُثْمَانُ وَهِيَ تَضْرِبُ فَلَمَّا دَخَلْتَ أَنْتَ يَا عُمَرُ أَلْقَتِ الدُّفَّ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ بُرَيْدَةَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عُمَرَ وَسَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ وَعَائِشَةَ .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ривоят қилди, у деди: бизга Али ибн ал-Ҳусайн ибн Воқид ривоят қилди, менга отам ривоят қилди, у деди: менга Абдуллаҳ ибн Бурайда ривоят қилди, у деди: мен отам Бурайдадан эшитдим, у айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз ғазотларидан бирига чиқдилар. Қайтиб келганларида бир қора чўри келиб: «Эй Расулуллаҳ, мен назр қилган эдим, агар Аллаҳ сизни соғ-саломат қайтарса, олдингизда доира чалиб, қўшиқ айтаман, деб,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Агар назр қилган бўлсанг, чал, бўлмаса, йўқ,» дедилар. Шунда у чала бошлади. Абу Бакр кирди, у эса чаларди; сўнг Али кирди, у эса чаларди; сўнг Усмон кирди, у эса чаларди; сўнг Умар кирди, шунда у доирани ўтирғичи тагига ташлаб, устига ўтириб олди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, шайтон сендан қўрқади, эй Умар! Мен ўтирган эдим, у чаларди; Абу Бакр кирди, у эса чаларди; сўнг Али кирди, у эса чаларди; сўнг Усмон кирди, у эса чаларди; сен кирганингда эса, эй Умар, доирани ташлади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Бурайданинг ҳадисидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир, ва бу бобда Умар, Саъд ибн Абу Ваққос ва Оишадан ҳам (ривоят) бор.