حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي شُعَيْبٍ الْحَرَّانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْحَرَّانِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَبِي عَامِرٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى طَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ فَقَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَرَأَيْتَ هَذَا الْيَمَانِيَ يَعْنِي أَبَا هُرَيْرَةَ هُوَ أَعْلَمُ بِحَدِيثِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكُمْ نَسْمَعُ مِنْهُ مَا لاَ نَسْمَعُ مِنْكُمْ أَوْ يَقُولُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا لَمْ يَقُلْ . قَالَ أَمَّا أَنْ يَكُونَ سَمِعَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا لَمْ نَسْمَعْ فَلاَ أَشُكُّ إِلاَّ أَنَّهُ سَمِعَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا لَمْ نَسْمَعْ وَذَاكَ أَنَّهُ كَانَ مِسْكِينًا لاَ شَىْءَ لَهُ ضَيْفًا لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدُهُ مَعَ يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكُنَّا نَحْنُ أَهْلَ بُيُوتَاتٍ وَغِنًى وَكُنَّا نَأْتِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَرَفَىِ النَّهَارِ فَلاَ نَشُكُّ إِلاَّ أَنَّهُ سَمِعَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا لَمْ نَسْمَعْ وَلاَ نَجِدُ أَحَدًا فِيهِ خَيْرٌ يَقُولُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا لَمْ يَقُلْ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ . وَقَدْ رَوَاهُ يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ وَغَيْرُهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ривоят қилди, у деди: бизга Аҳмад ибн Абу Шуъайб ал-Ҳарроний хабар берди, у деди: менга Муҳаммад ибн Салама ал-Ҳарроний ривоят қилди, Муҳаммад ибн Ишоқдан, у Муҳаммад ибн Иброҳимдан, у Молик ибн Абу Омирдан (ривоят қилдики), у деди: бир киши Талҳа ибн Убайдуллаҳнинг олдига келиб: «Эй Абу Муҳаммад, манави яманлик ҳақида нима дейсиз — яъни Абу Ҳурайрани (назарда тутиб) — у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳадисини сизлардан кўра билимлироқми? Биз ундан сизлардан эшитмайдиган нарсаларни эшитамиз; ёки у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) айтмаган нарсани у кишига (нисбат бериб) айтадими?» деди. У (Талҳа) деди: «Унинг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан биз эшитмаган нарсани эшитгани — бунда шубҳа қилмайман, балки у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан биз эшитмаган нарсани эшитган. Бунинг сабаби шуки, у камбағал, ҳеч нарсаси йўқ, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг меҳмони эди, унинг қўли Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қўли билан бирга эди. Бизлар эса уй-жой ва бойлик эгалари эдик, биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига куннинг икки четида келардик. Демак, унинг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан биз эшитмаган нарсани эшитганида шубҳа қилмаймиз; ва биз ўзида яхшилик бўлган бирорта кишини Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) айтмаган нарсани у кишига (нисбат бериб) айтадиган ҳолатда топмаймиз.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, уни фақат Муҳаммад ибн Ишоқнинг ҳадиси сифатида биламиз. Уни Юнус ибн Букайр ва бошқалар ҳам Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилган.