حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ حَكِيمِ بْنِ جُبَيْرٍ، بِهَذَا الْحَدِيثِ . فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ صَاحِبُ شُعْبَةَ لَوْ غَيْرُ حَكِيمٍ حَدَّثَ بِهَذَا الْحَدِيثِ . فَقَالَ لَهُ سُفْيَانُ وَمَا لِحَكِيمٍ لاَ يُحَدِّثُ عَنْهُ شُعْبَةُ قَالَ نَعَمْ . قَالَ سُفْيَانُ سَمِعْتُ زُبَيْدًا يُحَدِّثُ بِهَذَا عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَصْحَابِنَا وَبِهِ يَقُولُ الثَّوْرِيُّ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . قَالُوا إِذَا كَانَ عِنْدَ الرَّجُلِ خَمْسُونَ دِرْهَمًا لَمْ تَحِلَّ لَهُ الصَّدَقَةُ . قَالَ وَلَمْ يَذْهَبْ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِلَى حَدِيثِ حَكِيمِ بْنِ جُبَيْرٍ وَوَسَّعُوا فِي هَذَا وَقَالُوا إِذَا كَانَ عِنْدَهُ خَمْسُونَ دِرْهَمًا أَوْ أَكْثَرُ وَهُوَ مُحْتَاجٌ فَلَهُ أَنْ يَأْخُذَ مِنَ الزَّكَاةِ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَغَيْرِهِ مِنْ أَهْلِ الْفِقْهِ وَالْعِلْمِ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Одам ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, Ҳаким ибн Жубайрдан шу ҳадисни (ривоят қилди). Шунда Шуъбанинг шериги Абдуллаҳ ибн Усмон унга (Суфёнга): «Бу ҳадисни Ҳакимдан бошқаси ривоят қилса эди (яхши бўларди),» деди. Суфён унга: «Ҳакимга нима бўлибдики, Шуъба ундан ривоят қилмаса?» деди. У: «Ҳа,» деди. Суфён деди: Мен Зубайднинг буни Муҳаммад ибн Абдурраҳмон ибн Язиддан ривоят қилаётганини эшитдим. Баъзи ашобларимиз ҳузурида амал шунга (биноан)дир, Саврий, Абдуллаҳ ибн Муборак, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтадилар. Улар: «Агар кишининг олдида эллик дирҳам бўлса, унга садақа (олиш) ҳалол бўлмайди,» дедилар. (Абу Исо) деди: Илм аҳлининг баъзилари Ҳаким ибн Жубайрнинг ҳадисига (амал қилишга) бормай, бунда кенгайтириб (ҳукм) қилдилар ва: «Агар (кишининг) олдида эллик дирҳам ёки ундан кўпроқ бўлса-ю, у муҳтож бўлса, закотдан олиши мумкин,» дедилар. Бу Шофиий ва ундан бошқа фиқҳ ва илм аҳлининг сўзидир.