حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ عِيسَى بْنِ عَاَصِمٍ، عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الطِّيَرَةُ شِرْكٌ الطِّيَرَةُ شِرْكٌ " . ثَلاَثًا " وَمَا مِنَّا إِلاَّ وَلَكِنَّ اللَّهَ يُذْهِبُهُ بِالتَّوَكُّلِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Касийр ривоят қилди, бизга Суфён Салама ибн Куҳайлдан, у Исо ибн Осимдан, у Зирр ибн Ҳубайшдан, у Абдуллаҳ ибн Масъуддан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан хабар берди. У деди: «Тияра (фол очиш) ширкдир, тияра ширкдир», (деб) уч марта (айтдилар), «ва биздан ҳар биримизда (унинг ўйлари) бўлади, лекин Аллаҳ уни таваккул билан кетказади», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُتَوَكِّلِ الْعَسْقَلاَنِيُّ، وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ عَدْوَى وَلاَ طِيَرَةَ وَلاَ صَفَرَ وَلاَ هَامَةَ " . فَقَالَ أَعْرَابِيٌّ مَا بَالُ الإِبِلِ تَكُونُ فِي الرَّمْلِ كَأَنَّهَا الظِّبَاءُ فَيُخَالِطُهَا الْبَعِيرُ الأَجْرَبُ فَيُجْرِبُهَا قَالَ " فَمَنْ أَعْدَى الأَوَّلَ " . قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فَحَدَّثَنِي رَجُلٌ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يُورِدَنَّ مُمْرِضٌ عَلَى مُصِحٍّ " . قَالَ فَرَاجَعَهُ الرَّجُلُ فَقَالَ أَلَيْسَ قَدْ حَدَّثْتَنَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ عَدْوَى وَلاَ صَفَرَ وَلاَ هَامَةَ " . قَالَ لَمْ أُحَدِّثْكُمُوهُ . قَالَ الزُّهْرِيُّ قَالَ أَبُو سَلَمَةَ قَدْ حَدَّثَ بِهِ وَمَا سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ نَسِيَ حَدِيثًا قَطُّ غَيْرَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Мутаваккил Асқалоний ва Ҳасан ибн Алий ривоят қилди, иккиси деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар Зуҳрийдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди. У деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Юқумли касаллик (ўз-ўзидан ўтиши) йўқ, тияра йўқ, сафар (ойининг шумлиги) йўқ, ҳоома (ўликнинг руҳи қушга айланиши) йўқ›, дедилар.» Шунда бир аъробий: ‹Чўлда гўё жайронлардек (соғлом) бўлган туяларга бир қўтир туя аралашиб, уларни қўтир қилади-ку, бунга нима дейсиз?› деди. У: ‹Биринчисига (касалликни) ким юқтирди?› дедилар. Маъмар деди: Зуҳрий деди: Менга бир киши Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитди: ‹Касал (туя эгаси) уни соғломнинг (туялари) устига олиб келмасин.› (У) деди: Шунда у киши унга (Абу Ҳурайрага) қайтди ва: ‹Сен бизга Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: Юқумли касаллик йўқ, сафар йўқ, ҳоома йўқ, деганларини ривоят қилмаганмидинг?› деди. У: ‹Мен буни сизларга ривоят қилмадим›, деди. Зуҳрий деди: Абу Салама деди: ‹У буни ривоят қилган эди, мен Абу Ҳурайранинг бундан бошқа бирор ҳадисни унутганини эшитмаганман.›»
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنِ الْعَلاَءِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ عَدْوَى وَلاَ هَامَةَ وَلاَ نَوْءَ وَلاَ صَفَرَ " .
Бизга Қаънабий ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни Ибн Муҳаммад — Алаъдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Юқумли касаллик (ўз-ўзидан ўтиши) йўқ, ҳоома йўқ, навъ (юлдузларнинг ёмғирга таъсири) йўқ, сафар (ойининг шумлиги) йўқ›, дедилар.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ بْنِ الْبَرْقِيِّ، أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْحَكَمِ، حَدَّثَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، حَدَّثَنِي ابْنُ عَجْلاَنَ، حَدَّثَنِي الْقَعْقَاعُ بْنُ حَكِيمٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مِقْسَمٍ، وَزَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ غُولَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдураҳийм ибн Барқий ривоят қилдики, Саийд ибн Ҳакам уларга ривоят қилди. У деди: бизга Яҳё ибн Айюб хабар берди, менга Ибн Ажлон ривоят қилди, менга Қаъқў ибн Ҳакийм, Убайдуллаҳ ибн Миқсам ва Зайд ибн Аслам, Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ғул (жин-шайтон тимсоли) йўқ», дедилар.
قَالَ أَبُو دَاوُدَ قُرِئَ عَلَى الْحَارِثِ بْنِ مِسْكِينٍ وَأَنَا شَاهِدٌ، أَخْبَرَكُمْ أَشْهَبُ، قَالَ سُئِلَ مَالِكٌ عَنْ قَوْلِهِ " لاَ صَفَرَ " . قَالَ إِنَّ أَهْلَ الْجَاهِلِيَّةِ كَانُوا يُحِلُّونَ صَفَرَ يُحِلُّونَهُ عَامًا وَيُحَرِّمُونَهُ عَامًا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ صَفَرَ " .
Абу Довуд деди: Ҳорис ибн Мискийнга (китоб) ўқиб берилди ва мен шоҳид эдим. (Унда): Сизларга Ашҳаб хабар берди, у деди: Моликдан унинг «Ло сафар — сафар (шумлиги) йўқ» дегани ҳақида сўралди. У деди: «Жоҳилият аҳли сафар (ойи)ни (ҳаром ойлар тартибида) алмаштирар эдилар, уни бир йили ҳалол, бир йили ҳаром қилар эдилар. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Ло сафар — сафар (шумлиги) йўқ›, дедилар.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُصَفَّى، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، قَالَ قُلْتُ لِمُحَمَّدٍ - يَعْنِي ابْنَ رَاشِدٍ - قَوْلُهُ " هَامَ " . قَالَ كَانَتِ الْجَاهِلِيَّةُ تَقُولُ لَيْسَ أَحَدٌ يَمُوتُ فَيُدْفَنُ إِلاَّ خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ هَامَةٌ . قُلْتُ فَقَوْلُهُ صَفَرَ . قَالَ سَمِعْتُ أَنَّ أَهْلَ الْجَاهِلِيَّةِ يَسْتَشْئِمُونَ بِصَفَرَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ صَفَرَ " . قَالَ مُحَمَّدٌ وَقَدْ سَمِعْنَا مَنْ يَقُولُ هُوَ وَجَعٌ يَأْخُذُ فِي الْبَطْنِ فَكَانُوا يَقُولُونَ هُوَ يُعْدِي فَقَالَ " لاَ صَفَرَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Мусаффо ривоят қилди, бизга Бақия ривоят қилди. У деди: Мен Муҳаммадга — яъни Ибн Рошидга — унинг «ҳоома» дегани ҳақида: «Бунинг (маъноси нима)?» дедим. У деди: «Жоҳилият (аҳли): Ҳеч ким ўлиб кўмилмайдики, қабридан бир ҳоома (бойқуш ёки қуш) чиқмасин, дейишарди.» Мен: «Унинг сафар дегани-чи?» дедим. У деди: «Эшитишимча, жоҳилият аҳли сафар (ойи)ни шум санар эдилар. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Ло сафар — сафар (шумлиги) йўқ›, дедилар.» Муҳаммад деди: «Биз баъзиларнинг: У қоринда пайдо бўладиган бир оғриқдир, деганларини ҳам эшитганмиз. Улар: У юқади, дер эдилар. Шунда (Набий): ‹Ло сафар›, дедилар.»
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ عَدْوَى وَلاَ طِيَرَةَ وَيُعْجِبُنِي الْفَأْلُ الصَّالِحُ وَالْفَأْلُ الصَّالِحُ الْكَلِمَةُ الْحَسَنَةُ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳийм ривоят қилди, бизга Ҳишом Қатодадан, у Анасдан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Юқумли касаллик (ўз-ўзидан ўтиши) йўқ, тияра йўқ, лекин менга яхши фаъл (хушхабар) ёқади. Яхши фаъл эса — яхши сўздир», дедилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ رَجُلٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَمِعَ كَلِمَةً فَأَعْجَبَتْهُ فَقَالَ " أَخَذْنَا فَأْلَكَ مِنْ فِيكَ " .
Бизга Мусо ибн Исмоийл ривоят қилди, бизга Вуҳайб Суҳайлдан, у бир кишидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир сўзни эшитиб, ундан хурсанд бўлдилар ва: «Сенинг фаълингни оғзингдан олдик», дедилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ خَلَفٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، قَالَ يَقُولُ النَّاسُ الصَّفَرُ وَجَعٌ يَأْخُذُ فِي الْبَطْنِ . قُلْتُ فَمَا الْهَامَةُ قَالَ يَقُولُ النَّاسُ الْهَامَةُ الَّتِي تَصْرُخُ هَامَةُ النَّاسِ وَلَيْسَتْ بِهَامَةِ الإِنْسَانِ إِنَّمَا هِيَ دَابَّةٌ .
Бизга Яҳё ибн Халаф ривоят қилди, бизга Абу Осим ривоят қилди, бизга Ибн Журайж Атодан ривоят қилди. У деди: «Одамлар: Сафар — қоринда пайдо бўладиган оғриқдир, дейишади.» Мен: «Ҳоома нима?» дедим. У деди: «Одамлар: Ҳоома — чинқирадиган нарса, одамларнинг ҳоомаси (бойқуш)дир, у инсоннинг ҳоомаси (боши) эмас, балки у бир жонивордир, дейишади.»
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ الْمَعْنَى قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ عَامِرٍ، - قَالَ أَحْمَدُ الْقُرَشِيُّ - قَالَ ذُكِرَتِ الطِّيَرَةُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَحْسَنُهَا الْفَأْلُ وَلاَ تَرُدُّ مُسْلِمًا فَإِذَا رَأَى أَحَدُكُمْ مَا يَكْرَهُ فَلْيَقُلِ اللَّهُمَّ لاَ يَأْتِي بِالْحَسَنَاتِ إِلاَّ أَنْتَ وَلاَ يَدْفَعُ السَّيِّئَاتِ إِلاَّ أَنْتَ وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِكَ " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ва Абу Бакр ибн Абу Шайба — маъно (жиҳатидан бир хил) — ривоят қилди, иккиси деди: бизга Вакийъ Суфёндан, у Ҳабийб ибн Абу Собитдан, у Урва ибн Омирдан — Аҳмад: Қураший деди — ривоят қилди. У деди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурида тияра зикр қилинди. Шунда у: ‹Унинг энг яхшиси фаълдир. (Тияра) мусулмонни (ўз ишидан) қайтармасин. Қачон бирингиз ёқтирмаган нарсани кўрса, у шундай десин: Аллаҳумма ло яътий бил-ҳасаноти илло анта, ва ло ядфаъус-саййиъоти илло анта, ва ло ҳавла ва ло қуввата илло бика — Эй Аллаҳ, яхшиликларни фақат Сен келтирасан, ёмонликларни фақат Сен даф қиласан, Сендан бошқада қувват ва қудрат йўқ›, дедилар.»
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يَتَطَيَّرُ مِنْ شَىْءٍ وَكَانَ إِذَا بَعَثَ عَامِلاً سَأَلَ عَنِ اسْمِهِ فَإِذَا أَعْجَبَهُ اسْمُهُ فَرِحَ بِهِ وَرُئِيَ بِشْرُ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ وَإِنْ كَرِهَ اسْمَهُ رُئِيَ كَرَاهِيَةُ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ وَإِذَا دَخَلَ قَرْيَةً سَأَلَ عَنِ اسْمِهَا فَإِنْ أَعْجَبَهُ اسْمُهَا فَرِحَ بِهَا وَرُئِيَ بِشْرُ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ وَإِنْ كَرِهَ اسْمَهَا رُئِيَ كَرَاهِيَةُ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Ҳишом Қатодадан, у Абдуллаҳ ибн Бурайдадан, у отасидан ривоят қилдики: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳеч нарсадан бадбинлик (шумликка йўйиш) қилмас эдилар. Қачон бирор амалдорни юборсалар, унинг исмини сўрар эдилар, агар исми хуш келса, ундан хурсанд бўлар ва бу шодлик юзларида кўринар эди; агар исмини ёқтирмасалар, бундай ёқтирмаслик юзларида кўринар эди. Қачон бирор қишлоққа кирсалар, унинг номини сўрар эдилар, агар номи хуш келса, ундан хурсанд бўлар ва бу шодлик юзларида кўринар эди; агар номини ёқтирмасалар, бундай ёқтирмаслик юзларида кўринар эди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبَانُ، حَدَّثَنِي يَحْيَى، أَنَّ الْحَضْرَمِيَّ بْنَ لاَحِقٍ، حَدَّثَهُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ " لاَ هَامَةَ وَلاَ عَدْوَى وَلاَ طِيَرَةَ وَإِنْ تَكُنِ الطِّيَرَةُ فِي شَىْءٍ فَفِي الْفَرَسِ وَالْمَرْأَةِ وَالدَّارِ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Абон ривоят қилди, менга Яҳё ривоят қилдики, Ҳазрамий ибн Лоҳиқ унга Саид ибн ал-Мусайябдан, у Саъд ибн Моликдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бойқуш (шўмлиги) йўқ, юқумлилик (ўз-ўзидан) йўқ ва шумликка йўйиш йўқ. Агар шумлик бирор нарсада бўлса, у отда, аёлда ва уйда (бўларди)» дер эдилар.
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حَمْزَةَ، وَسَالِمِ، ابْنَىْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الشُّؤْمُ فِي الدَّارِ وَالْمَرْأَةِ وَالْفَرَسِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قُرِئَ عَلَى الْحَارِثِ بْنِ مِسْكِينٍ وَأَنَا شَاهِدٌ أَخْبَرَكَ ابْنُ الْقَاسِمِ قَالَ سُئِلَ مَالِكٌ عَنِ الشُّؤْمِ فِي الْفَرَسِ وَالدَّارِ قَالَ كَمْ مِنْ دَارٍ سَكَنَهَا نَاسٌ فَهَلَكُوا ثُمَّ سَكَنَهَا آخَرُونَ فَهَلَكُوا فَهَذَا تَفْسِيرُهُ فِيمَا نَرَى وَاللَّهُ أَعْلَمُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ عُمَرُ رضى الله عنه حَصِيرٌ فِي الْبَيْتِ خَيْرٌ مِنَ امْرَأَةٍ لاَ تَلِدُ .
Бизга ал-Қаънабий ривоят қилди, бизга Молик Ибн Шиҳобдан, у Ҳамза ва Солим, яъни Абдуллаҳ ибн Умарнинг икки ўғлидан, улар Абдуллаҳ ибн Умардан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Шумлик уйда, аёлда ва отда (бўлар)» дедилар. Абу Довуд айтди: Ҳорис ибн Мискинга ўқиб эшиттирилди ва мен шоҳид бўлдим: сенга ибн ал-Қосим хабар бердики, деди: Моликдан отдаги ва уйдаги шумлик ҳақида сўралганда деди: Қанча уй бўлганки, унда одамлар яшаган ва ҳалок бўлган, сўнг бошқалар яшаган ва ҳалок бўлган. Мана шу унинг тафсиридир, биз кўра олганимизча, Аллаҳ билувчироқдир. Абу Довуд айтди: Умар розияллаҳу анҳу деди: Уйдаги бўйра туғмайдиган аёлдан яхшироқдир.
حَدَّثَنَا مَخْلَدُ بْنُ خَالِدٍ، وَعَبَّاسٌ الْعَنْبَرِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَحِيرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَنْ، سَمِعَ فَرْوَةَ بْنَ مُسَيْكٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرْضٌ عِنْدَنَا يُقَالُ لَهَا أَرْضُ أَبْيَنَ هِيَ أَرْضُ رِيفِنَا وَمِيرَتِنَا وَإِنَّهَا وَبِئَةٌ أَوْ قَالَ وَبَاؤُهَا شَدِيدٌ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعْهَا عَنْكَ فَإِنَّ مِنَ الْقَرَفِ التَّلَفَ " .
Бизга Махлад ибн Холид ва Аббос ал-Анбарий ривоят қилди, иккаласи деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар Яҳё ибн Абдуллаҳ ибн Баҳирдан хабар берди, деди: менга Фарва ибн Мусайкдан эшитган киши хабар бердики, деди: Мен: «Ё Расулуллаҳ, бизнинг ёнимизда бир ер бор, унга Абян ери дейилади, у бизнинг ҳосилдор ва ғаллали еримиздир, лекин у ваболи» дедим, ёки «унинг вабоси қаттиқ» дедим. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни ўзингдан ташла, чунки юқумли касалга яқинликдан ҳалокат (келар)» дедилар.
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ عُمَرَ، عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا فِي دَارٍ كَثِيرٌ فِيهَا عَدَدُنَا وَكَثِيرٌ فِيهَا أَمْوَالُنَا فَتَحَوَّلْنَا إِلَى دَارٍ أُخْرَى فَقَلَّ فِيهَا عَدَدُنَا وَقَلَّتْ فِيهَا أَمْوَالُنَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ذَرُوهَا ذَمِيمَةً " .
Бизга ал-Ҳасан ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Бишр ибн Умар Икрима ибн Аммордан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилдики, деди: Бир киши: «Ё Расулуллаҳ, биз бир уйда эдик, унда сонимиз кўп ва мол-мулкимиз кўп эди, сўнг бошқа уйга кўчдик, унда сонимиз озайди ва мол-мулкимиз камайди» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни ёмонланган ҳолда тарк этинг» дедилар.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا مُفَضَّلُ بْنُ فَضَالَةَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ الشَّهِيدِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخَذَ بِيَدِ مَجْذُومٍ فَوَضَعَهَا مَعَهُ فِي الْقَصْعَةِ وَقَالَ " كُلْ ثِقَةً بِاللَّهِ وَتَوَكُّلاً عَلَيْهِ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Юнус ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Муфаззал ибн Фазола Ҳабиб ибн аш-Шаҳиддан, у Муҳаммад ибн ал-Мункадирдан, у Жобирдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мохов касалига чалинган кишининг қўлидан ушлаб, уни ўзлари билан бирга (таом) идишига қўйдилар ва: «Аллаҳга ишонган ва Унга таваккул қилган ҳолда е» дедилар.