حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَبَّحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ وَقَدْ خَرَجُوا بِالْمَسَاحِي عَلَى أَعْنَاقِهِمْ، فَلَمَّا رَأَوْهُ قَالُوا هَذَا مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ، مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ. فَلَجَئُوا إِلَى الْحِصْنِ، فَرَفَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ وَقَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ، خَرِبَتْ خَيْبَرُ، إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ ". وَأَصَبْنَا حُمُرًا فَطَبَخْنَاهَا، فَنَادَى مُنَادِي النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يَنْهَيَانِكُمْ عَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ، فَأُكْفِئَتِ الْقُدُورُ بِمَا فِيهَا. تَابَعَهُ عَلِيٌّ عَنْ سُفْيَانَ رَفَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди, Суфён бизга айтди, Айюбдан, Муҳаммаддан, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбарга тонгда етиб келди, улар белкуракларини елкаларига (қўйиб ишга) чиққан эдилар. Уни кўрганларида: «Бу Муҳаммад ва (унинг) қўшини, Муҳаммад ва қўшини!», дедилар ва қалъага (қочиб) бекиндилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки қўлини кўтариб: «Аллаҳу акбар! Хайбар вайрон бўлди! Албатта, биз бир қавмнинг майдонига тушсак, огоҳлантирилганларнинг тонги нақадар ёмон бўлур», деди. Биз эшаклар (олдик) топиб, уларни пиширдик. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг жарчиси жар солди: «Албатта, Аллаҳ ва Унинг Расули сизларни эшак гўштларидан қайтаради». Шунда қозонлар ичидаги (нарсалари) билан ағдарилди. Унга (рови) Али Суфёндан мутобаъат қилди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки қўлини кўтарди» (деб).