حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ، أَتَيْنَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ شَبَبَةٌ مُتَقَارِبُونَ، فَأَقَمْنَا عِنْدَهُ عِشْرِينَ يَوْمًا وَلَيْلَةً، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَحِيمًا رَفِيقًا، فَلَمَّا ظَنَّ أَنَّا قَدِ اشْتَهَيْنَا أَهْلَنَا أَوْ قَدِ اشْتَقْنَا سَأَلَنَا عَمَّنْ تَرَكْنَا بَعْدَنَا فَأَخْبَرْنَاهُ قَالَ " ارْجِعُوا إِلَى أَهْلِيكُمْ فَأَقِيمُوا فِيهِمْ وَعَلِّمُوهُمْ وَمُرُوهُمْ ـ وَذَكَرَ أَشْيَاءَ أَحْفَظُهَا أَوْ لاَ أَحْفَظُهَا ـ وَصَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي، فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَلْيُؤَذِّنْ لَكُمْ أَحَدُكُمْ وَلْيَؤُمَّكُمْ أَكْبَرُكُمْ ".
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди: Абдулваҳҳоб бизга айтди: Айюб бизга айтди, Абу Қилобадан: Молик бизга айтди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келдик, биз ёшлари бир-бирига яқин йигитлар эдик. У зотнинг ҳузурларида йигирма кун-кеча турдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам меҳрибон ва мулойим эдилар. Биз аҳлларимизни соғинган ёки уларга интизор бўлган деб ўйлаганларида, биздан ортимизда кимни қолдирганимизни сўрадилар, биз хабар бердик. У зот: «Аҳлларингизга қайтинглар, улар орасида туринглар, уларга (Дийнни) ўргатинглар ва буюринг — ва мен ёдда тутадиган ёки тутмайдиган нарсаларни зикр қилдилар — ва мен намоз ўқиганимни кўрганингиздек намоз ўқинг. Намоз вақти келганда бирингиз сизларга азон айтсин ва каттангиз сизларга имом бўлсин», дедилар.