حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي الأَسْوَدِ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، سَمِعْتُ أَبِي، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَبْدِ الْغَافِرِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " أَنَّهُ ذَكَرَ رَجُلاً فِيمَنْ سَلَفَ ـ أَوْ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ قَالَ كَلِمَةً يَعْنِي ـ أَعْطَاهُ اللَّهُ مَالاً وَوَلَدًا ـ فَلَمَّا حَضَرَتِ الْوَفَاةُ قَالَ لِبَنِيهِ أَىَّ أَبٍ كُنْتُ لَكُمْ قَالُوا خَيْرَ أَبٍ. قَالَ فَإِنَّهُ لَمْ يَبْتَئِرْ ـ أَوْ لَمْ يَبْتَئِزْ ـ عِنْدَ اللَّهِ خَيْرًا، وَإِنْ يَقْدِرِ اللَّهُ عَلَيْهِ يُعَذِّبْهُ، فَانْظُرُوا إِذَا مُتُّ فَأَحْرِقُونِي حَتَّى إِذَا صِرْتُ فَحْمًا فَاسْحَقُونِي ـ أَوْ قَالَ فَاسْحَكُونِي ـ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ رِيحٍ عَاصِفٍ فَأَذْرُونِي فِيهَا " فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَأَخَذَ مَوَاثِيقَهُمْ عَلَى ذَلِكَ وَرَبِّي، فَفَعَلُوا ثُمَّ أَذْرَوْهُ فِي يَوْمٍ عَاصِفٍ، فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ كُنْ. فَإِذَا هُوَ رَجُلٌ قَائِمٌ. قَالَ اللَّهُ أَىْ عَبْدِي مَا حَمَلَكَ عَلَى أَنْ فَعَلْتَ مَا فَعَلْتَ قَالَ مَخَافَتُكَ أَوْ فَرَقٌ مِنْكَ قَالَ فَمَا تَلاَفَاهُ أَنْ رَحِمَهُ عِنْدَهَا ـ وَقَالَ مَرَّةً أُخْرَى فَمَا تَلاَفَاهُ غَيْرُهَا ـ ". فَحَدَّثْتُ بِهِ أَبَا عُثْمَانَ فَقَالَ سَمِعْتُ هَذَا مِنْ سَلْمَانَ غَيْرَ أَنَّهُ زَادَ فِيهِ أَذْرُونِي فِي الْبَحْرِ. أَوْ كَمَا حَدَّثَ. حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، وَقَالَ، لَمْ يَبْتَئِرْ. وَقَالَ خَلِيفَةُ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، وَقَالَ، لَمْ يَبْتَئِزْ. فَسَّرَهُ قَتَادَةُ لَمْ يَدَّخِرْ.
Абу Саъид Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): У сиздан олдин ўтганлардан бир кишини зикр қилди — Аллаҳ унга мол ва фарзанд берган эди. Вафот яқинлашганида, у ўғилларига: "Мен сизларга қандай ота эдим?" деди. Улар: "Энг яхши ота" дедилар. У: "Албатта у Аллаҳ ҳузурида ҳеч бир хайр жамламаган (ғамламаган); агар Аллаҳ унга қодир бўлса, уни азоблайди. Бас, қаранглар, мен ўлсам, мени ёндиринглар, то кўмир бўлиб қолгунимча, кейин мени янчинглар (эзинглар); шамол кучли куни бўлса, мени унга (шамолга) сочинглар" деди. Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "У шунга улардан мисоқлар олди — Роббим ила қасамки. Улар (шундай) қилдилар, кейин уни шамолли кунда сочдилар. Аллаҳ азза ва жалла: ‹Бўл› деди, бирдан у тик турган бир киши (бўлиб қолди). Аллаҳ: ‹Эй бандам, сени қилган ишингни қилишга нима ундади?› деди. У: ‹Сендан қўрққаним — ёки: Сендан чўчиганим› деди. Шунда (Аллаҳ) уни — ўша пайтда унга раҳм қилишдан бошқа — (ҳеч нарса билан) жазоламади" деди. (Равий:) Мен буни Абу Усмонга айтдим. У: "Мен буни Салмондан эшитдим — фақат у: ‹мени денгизда сочинглар› деб (сўз) қўшди" деди — ёки у ривоят қилгандек.