حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، - وَهُوَ الْقَطَّانُ - عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ، مَوْلَى أَسْمَاءَ قَالَ قَالَتْ لِي أَسْمَاءُ وَهْىَ عِنْدَ دَارِ الْمُزْدَلِفَةِ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ قُلْتُ لاَ . فَصَلَّتْ سَاعَةً ثُمَّ قَالَتْ يَا بُنَىَّ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ قُلْتُ نَعَمْ . قَالَتِ ارْحَلْ بِي . فَارْتَحَلْنَا حَتَّى رَمَتِ الْجَمْرَةَ ثُمَّ صَلَّتْ فِي مَنْزِلِهَا فَقُلْتُ لَهَا أَىْ هَنْتَاهْ لَقَدْ غَلَّسْنَا . قَالَتْ كَلاَّ أَىْ بُنَىَّ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَذِنَ لِلظُّعُنِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абу Бакр ал-Муқаддамий ривоят қилди, бизга Яҳё — у ал-Қаттон — Ибн Журайждан ривоят қилди, менга Асмонинг озоди (мавлоси) Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: Асмо Муздалифадаги уй ёнида туриб менга: «Ой ботдими?» деди. Мен: «Йўқ» дедим. У бир муддат намоз ўқиди, сўнг: «Эй ўғлим, ой ботдими?» деди. Мен: «Ҳа» дедим. У: «Мени (уловга) кўтариб жўнат» деди. Биз жўнадик, ҳатто у Жамрага тош отди, сўнг ўз манзилида намоз ўқиди. Мен унга: «Эй (она), биз жуда эрта (ғаласда) келдик-ку» дедим. У: «Йўқ, эй ўғлим, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) аёлларга (кажаваларга) рухсат берган» деди.