حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي وَوَكِيعٌ، وَابْنُ، بِشْرٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ، يَقُولُ كُنَّا نَغْزُو مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْسَ لَنَا نِسَاءٌ فَقُلْنَا أَلاَ نَسْتَخْصِي فَنَهَانَا عَنْ ذَلِكَ ثُمَّ رَخَّصَ لَنَا أَنْ نَنْكِحَ الْمَرْأَةَ بِالثَّوْبِ إِلَى أَجَلٍ ثُمَّ قَرَأَ عَبْدُ اللَّهِ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تُحَرِّمُوا طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ} .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ал-Ҳамдоний ривоят қилди, бизга отам, Вакиъ ва Ибн Бишр Исмоилдан, у Қайсдан ривоят қилди, у деди: Мен Абдуллаҳни шундай деяётганини эшитдим: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ғазот қилардик, ёнимизда аёлларимиз йўқ эди. Биз: «Ўзимизни бичиб олмайликми?» дедик. У бизни бундан қайтарди, сўнг бизга аёлни (бир) кийим эвазига маълум муддатга никоҳлашимизга рухсат берди. Кейин Абдуллаҳ: ‹Эй иймон келтирганлар, Аллаҳ сизларга ҳалол қилган пок нарсаларни ҳаром қилманглар ва тажовуз қилманглар; албатта Аллаҳ тажовузкорларни севмайди›, (оятини) ўқиди.