حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفِ بْنِ خَلِيفَةَ الْبَجَلِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مَالِكٍ الأَشْجَعِيُّ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، وَأَبُو مَالِكٍ عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالاَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَجْمَعُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى النَّاسَ فَيَقُومُ الْمُؤْمِنُونَ حَتَّى تُزْلَفَ لَهُمُ الْجَنَّةُ فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ يَا أَبَانَا اسْتَفْتِحْ لَنَا الْجَنَّةَ . فَيَقُولُ وَهَلْ أَخْرَجَكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ إِلاَّ خَطِيئَةُ أَبِيكُمْ آدَمَ لَسْتُ بِصَاحِبِ ذَلِكَ اذْهَبُوا إِلَى ابْنِي إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِ اللَّهِ - قَالَ - فَيَقُولُ إِبْرَاهِيمُ لَسْتُ بِصَاحِبِ ذَلِكَ إِنَّمَا كُنْتُ خَلِيلاً مِنْ وَرَاءَ وَرَاءَ اعْمِدُوا إِلَى مُوسَى صلى الله عليه وسلم الَّذِي كَلَّمَهُ اللَّهُ تَكْلِيمًا . فَيَأْتُونَ مُوسَى صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِ ذَلِكَ اذْهَبُوا إِلَى عِيسَى كَلِمَةِ اللَّهِ وَرُوحِهِ . فَيَقُولُ عِيسَى صلى الله عليه وسلم لَسْتُ بِصَاحِبِ ذَلِكَ . فَيَأْتُونَ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَيَقُومُ فَيُؤْذَنُ لَهُ وَتُرْسَلُ الأَمَانَةُ وَالرَّحِمُ فَتَقُومَانِ جَنَبَتَىِ الصِّرَاطِ يَمِينًا وَشِمَالاً فَيَمُرُّ أَوَّلُكُمْ كَالْبَرْقِ " . قَالَ قُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَىُّ شَىْءٍ كَمَرِّ الْبَرْقِ قَالَ " أَلَمْ تَرَوْا إِلَى الْبَرْقِ كَيْفَ يَمُرُّ وَيَرْجِعُ فِي طَرْفَةِ يْنٍ ثُمَّ كَمَرِّ الرِّيحِ ثُمَّ كَمَرِّ الطَّيْرِ وَشَدِّ الرِّجَالِ تَجْرِي بِهِمْ أَعْمَالُهُمْ وَنَبِيُّكُمْ قَائِمٌ عَلَى الصِّرَاطِ يَقُولُ رَبِّ سَلِّمْ سَلِّمْ حَتَّى تَعْجِزَ أَعْمَالُ الْعِبَادِ حَتَّى يَجِيءَ الرَّجُلُ فَلاَ يَسْتَطِيعُ السَّيْرَ إِلاَّ زَحْفًا - قَالَ - وَفِي حَافَتَىِ الصِّرَاطِ كَلاَلِيبُ مُعَلَّقَةٌ مَأْمُورَةٌ بِأَخْذِ مَنْ أُمِرَتْ بِهِ فَمَخْدُوشٌ نَاجٍ وَمَكْدُوسٌ فِي النَّارِ " . وَالَّذِي نَفْسُ أَبِي هُرَيْرَةَ بِيَدِهِ إِنَّ قَعْرَ جَهَنَّمَ لَسَبْعُونَ خَرِيفًا .
Абу Ҳурайра ва Ҳузайфа (ривоят қилдилар): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Аллаҳ — табарака ва таоло — одамларни жамлайди; бас мўминлар турадилар — то жаннат уларга яқинлаштирилгунча. Улар Одам(нинг олди)га келиб: ‹Эй отамиз, бизга жаннат (эшигини) очишни сўра› дейдилар. У: ‹Сизларни жаннатдан отангиз Одамнинг хатосидан бошқа нарса чиқардими? Мен бу (иш)нинг соҳиби (эгаси) эмасман; ўғлим Иброҳим — Аллаҳнинг халили(нинг олди)га боринглар› дейди. (Набий айтди:) Иброҳим: ‹Мен бу (иш)нинг соҳиби эмасман; мен фақат орқадан-орқадан (узоқдан) бир халил эдим; Мусо (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қараб боринглар — Аллаҳ у билан ҳақиқатан сўзлашган› дейди. Улар Мусо (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келадилар; у: ‹Мен бу (иш)нинг соҳиби эмасман; Исо — Аллаҳнинг калимаси ва руҳи(нинг олди)га боринглар› дейди. Исо (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Мен бу (иш)нинг соҳиби эмасман› дейди. Бас улар Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келадилар; у туради, унга изн берилади; омонат ва раҳм (қариндошлик) юборилади ва улар Сиротнинг икки четида — ўнгда ва чапда — турадилар; бас сизнинг биринчингиз чақмоқдек ўтади" деди. (Равий:) Мен: "Отам-онам сенга фидо бўлсин, чақмоқнинг ўтиши каби (деганинг) қанақа (нарса)?" дедим. У: "Чақмоқни кўрмаганмисиз — у қандай қилиб бир кўз юмиб очгунча ўтиб, қайтиб келади? Кейин шамолнинг ўтиши каби, кейин қушнинг ўтиши ва эркакларнинг югуриши каби — уларни амаллари олиб кетади (бошқаради); ва Набийингиз Сирот узра туриб: ‹Роббим, салом (қил), салом (қил)› дейди — то бандаларнинг амаллари ожиз қолгунча, ҳатто бир киши келиб, эмаклаб (юришдан бошқа) юра олмайди. Сиротнинг икки четида осилган илгаклар бор — буюрилган (киши)ни олишга буюрилган; бас (баъзиси) тирналган-нажот топган, (баъзиси) дўзахга тўпланган" деди. Абу Ҳурайранинг жони қўлида бўлган Зот ила қасамки, албатта жаҳаннамнинг туби етмиш йиллик (чуқурлик)дир.