حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ النَّضْرِ بْنِ أَبِي النَّضْرِ، وَهَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ - وَأَلْفَاظُهُمْ مُتَقَارِبَةٌ - قَالُوا حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - وَهُوَ ابْنُ الْمُغِيرَةِ - عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بُسَيْسَةَ عَيْنًا يَنْظُرُ مَا صَنَعَتْ عِيرُ أَبِي سُفْيَانَ فَجَاءَ وَمَا فِي الْبَيْتِ أَحَدٌ غَيْرِي وَغَيْرُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لاَ أَدْرِي مَا اسْتَثْنَى بَعْضَ نِسَائِهِ قَالَ فَحَدَّثَهُ الْحَدِيثَ قَالَ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَكَلَّمَ فَقَالَ " إِنَّ لَنَا طَلِبَةً فَمَنْ كَانَ ظَهْرُهُ حَاضِرًا فَلْيَرْكَبْ مَعَنَا " . فَجَعَلَ رِجَالٌ يَسْتَأْذِنُونَهُ فِي ظُهْرَانِهِمْ فِي عُلْوِ الْمَدِينَةِ فَقَالَ " لاَ إِلاَّ مَنْ كَانَ ظَهْرُهُ حَاضِرًا " . فَانْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ حَتَّى سَبَقُوا الْمُشْرِكِينَ إِلَى بَدْرٍ وَجَاءَ الْمُشْرِكُونَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يُقَدِّمَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ إِلَى شَىْءٍ حَتَّى أَكُونَ أَنَا دُونَهُ " . فَدَنَا الْمُشْرِكُونَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قُومُوا إِلَى جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَوَاتُ وَالأَرْضُ " . قَالَ يَقُولُ عُمَيْرُ بْنُ الْحُمَامِ الأَنْصَارِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ جَنَّةٌ عَرْضُهَا السَّمَوَاتُ وَالأَرْضُ قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ بَخٍ بَخٍ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا يَحْمِلُكَ عَلَى قَوْلِكَ بَخٍ بَخٍ " . قَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِلاَّ رَجَاءَةَ أَنْ أَكُونَ مِنْ أَهْلِهَا . قَالَ " فَإِنَّكَ مِنْ أَهْلِهَا " . فَأَخْرَجَ تَمَرَاتٍ مِنْ قَرْنِهِ فَجَعَلَ يَأْكُلُ مِنْهُنَّ ثُمَّ قَالَ لَئِنْ أَنَا حَيِيتُ حَتَّى آكُلَ تَمَرَاتِي هَذِهِ إِنَّهَا لَحَيَاةٌ طَوِيلَةٌ - قَالَ - فَرَمَى بِمَا كَانَ مَعَهُ مِنَ التَّمْرِ . ثُمَّ قَاتَلَهُمْ حَتَّى قُتِلَ .
Бизга Абу Бакр ибн ан-Назр ибн Абу Назр, Ҳорун ибн Абдуллаҳ, Муҳаммад ибн Рофиъ ва Абд ибн Ҳумайд — лафзлари бир-бирига яқин — ривоят қилди, улар: бизга Ҳошим ибн ал-Қосим ривоят қилди, бизга Сулаймон — яъни ибн ал-Муғира — Собитдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди, дедилар. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Бусайсани айғоқчи қилиб, Абу Суфённинг карвони нима қилаётганини кўриш учун юбордилар. У келди, уйда мендан ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан бошқа ҳеч ким йўқ эди — у айтди: Билмайман, баъзи аёлларини истисно қилдими — бас у зотга воқеани айтди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқиб, гапирдилар ва: «Бизнинг бир мақсадимиз бор, кимнинг улови ҳозир бўлса, биз билан бирга минсин» дедилар. Шунда кишилар Мадинанинг юқори қисмидаги уловлари ҳақида ундан рухсат сўрай бошладилар. У: «Йўқ, фақат улови ҳозир бўлган киши» дедилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва асъҳоблари йўлга чиқдилар, токи мушриклардан олдин Бадрга етдилар. Мушриклар ҳам келди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлардан ҳеч ким мен ундан олдинда бўлмагунимча бирон нарсага олдинламасин» дедилар. Мушриклар яқинлашдилар, шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Кенглиги осмонлар ва ер (каби) бўлган жаннатга туринг» дедилар. Умайр ибн ал-Ҳумом ал-Ансорий: «Эй Аллаҳнинг Расули, кенглиги осмонлар ва ер (каби) бўлган жаннатми?» деди. У: «Ҳа» дедилар. У: «Бах, бах!» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сени ‹бах, бах› дейишингга нима ундади?» дедилар. У: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, эй Аллаҳнинг Расули, фақат унинг аҳлидан бўлиш умиди (ундади)» деди. У: «Сен, албатта, унинг аҳлидансан» дедилар. Шунда у садоғидан хурмоларни чиқариб, улардан ей бошлади, сўнг: «Агар мен шу хурмоларимни еб бўлгунимча тирик турсам, бу узоқ ҳаёт бўлади» деди. Сўнг у ўзидаги хурмони ташлади, сўнг улар билан жанг қилди, токи ўлдирилди.