حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُلَيَّةَ، قَالَ ابْنُ أَيُّوبَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، قَالَ وَأَخْبَرَنَا سَعِيدٌ الْجُرَيْرِيُّ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، قَالَ أَبُو سَعِيدٍ وَلَمْ أَشْهَدْهُ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلَكِنْ حَدَّثَنِيهِ زَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ قَالَ بَيْنَمَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي حَائِطٍ لِبَنِي النَّجَّارِ عَلَى بَغْلَةٍ لَهُ وَنَحْنُ مَعَهُ إِذْ حَادَتْ بِهِ فَكَادَتْ تُلْقِيهِ وَإِذَا أَقْبُرٌ سِتَّةٌ أَوْ خَمْسَةٌ أَوْ أَرْبَعَةٌ - قَالَ كَذَا كَانَ يَقُولُ الْجُرَيْرِيُّ - فَقَالَ " مَنْ يَعْرِفُ أَصْحَابَ هَذِهِ الأَقْبُرِ " . فَقَالَ رَجُلٌ أَنَا . قَالَ " فَمَتَى مَاتَ هَؤُلاَءِ " . قَالَ مَاتُوا فِي الإِشْرَاكِ . فَقَالَ " إِنَّ هَذِهِ الأُمَّةَ تُبْتَلَى فِي قُبُورِهَا فَلَوْلاَ أَنْ لاَ تَدَافَنُوا لَدَعَوْتُ اللَّهَ أَنْ يُسْمِعَكُمْ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ الَّذِي أَسْمَعُ مِنْهُ " . ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَقَالَ " تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ النَّارِ " . قَالُوا نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ النَّارِ فَقَالَ " تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ " . قَالُوا نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ . قَالَ " تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنَ الْفِتَنِ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ " . قَالُوا نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الْفِتَنِ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ قَالَ " تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ " . قَالُوا نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ .
Бизга Яҳё ибн Айюб ва Абу Бакр ибн Абу Шайба иккалови ибн Улайяъдан ривоят қилдилар, ибн Айюб айтди: Бизга ибн Улайя ривоят қилди, айтди: Бизга Саъийд ал-Журайрий Абу Назраъдан, у Абу Саъийд ал-Худрийъдан, у Зайд ибн Собитъдан хабар берди. Абу Саъийд айтди: Мен буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитмадим, балки менга буни Зайд ибн Собит ривоят қилди, у айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Бану Нажжорнинг боғида ўз хачирларида эдилар, биз ҳам у билан бирга эдик, шу пайт (хачир) чўчиб қолди ва у зотни йиқитаёзди. Бир қанча қабрлар — олти ёки беш ёки тўртта — бор экан. (Рови айтди: ал-Журайрий шундай дерди.) У: «Бу қабрларнинг эгаларини ким танийди?» дедилар. Бир киши: «Мен» деди. У: «Булар қачон вафот этганлар?» дедилар. У: «Ширкда вафот этганлар» деди. Шунда у: «Албатта бу уммат ўз қабрларида синалади. Агар бир-бирларингизни дафн этмай қўйишингиздан (қўрқмаганимда) эди, Аллаҳдан мен эшитаётган қабр азобини сизларга ҳам эшиттиришини сўрар эдим» дедилар. Сўнгра бизга юзланиб: «Дўзах азобидан Аллаҳга сиғининглар» дедилар. Улар: «Дўзах азобидан Аллаҳга сиғинамиз» дедилар. Сўнг: «Қабр азобидан Аллаҳга сиғининглар» дедилар. Улар: «Қабр азобидан Аллаҳга сиғинамиз» дедилар. Сўнг: «Фитналардан — ошкорасидан ҳам, яширинидан ҳам — Аллаҳга сиғининглар» дедилар. Улар: «Фитналардан — ошкорасидан ҳам, яширинидан ҳам — Аллаҳга сиғинамиз» дедилар. Сўнг: «Дажжол фитнасидан Аллаҳга сиғининглар» дедилар. Улар: «Дажжол фитнасидан Аллаҳга сиғинамиз» дедилар.